सर्वभावेन विष्णुः पूजनीयः, असूया च मिथ्याचरणं च परित्याज्ये। क्रोधः धर्मस्य ह्रासकारणं, तस्मात् स एव त्याज्यः। कामः कीर्तिनाशकः, तस्मात् स अपि परित्याज्यः। नरकप्रदाः कर्माणि अपि त्यक्तव्यानि। अतः परात्मन्यात्मानं योजयन् सुखमवाप्नोति। यद्यपि विष्णुः जगन्नाथरूपेण स्थितः, अहंकारयुक्ताः जनाः तं न पूजयन्ति। संसारसागरमग्नाः केन प्रकारेण पारं गच्छन्ति? सर्वरोगनाशोऽत्र सत्यं, सत्यं वदामि। यः एतत् सदा पठति, स सर्वत्र पूज्यते। हे मुनिश्रेष्ठ, तस्य शरणं गच्छ यस्य शक्तिः अज्ञेया। नारद, ये हृदयपद्मनिवासिनं विष्णुं न जानन्ति, त एव न पूजयन्ति। श्रद्धावन्तः हरिं तुष्टिं यान्ति, न तु धनैः न बन्धुभिः। विष्णुभक्तेषु एषा स्थितिर्जन्मनि जन्मनि दृश्यते। एतद्विज्ञाय सदा जनार्दनः पूजनीयः। ये हरिभक्तौ लीनाः, तेषां न संशयः—एषा प्राप्तिः निश्चितम्। इहामुत्रसुखकामः परनिन्दायामेव प्रवर्तते। यद् धनं पात्रे दानरहितं, तद् पुनः पुनः निन्दनीयं। हे मुनिश्रेष्ठ, तद् पापहेतुर्भाव्यं। जनसमाजे चौर्येण रक्षितमिति निश्चितव्यम्। ये जगन्नाथं बन्धमोचनं न पूजयन्ति, त एव निहीनाः। श्रद्धासंयुक्ता हरिभक्तिः दैवी, तदभावे तु राक्षसी। भक्ताः सर्वत्र प्रसिद्धाः, यतो भक्तिः दुर्लभा। रागद्वेषादिवर्जितानां केशवः तुष्टिं यच्छति। ये पात्रे दानपरायणाः, ते परमां गतिम् आप्नुवन्ति। ये पठन्ति शृण्वन्ति च, तेषां पापराशयः क्षणेन विनश्यन्ति। ते ज्ञानयोगेन विज्ञानमयं अक्षरं पूजयन्ति। ते कर्मयोगेन अव्ययं सर्वधारकं पूजयन्ति। मूढाः नरककिटसमाः, अमरत्वमिव स्थित्वा, तत्रैव वसन्ति। ते जगन्नाथं सर्वसमृद्धिदातारं न पूजयन्ति। अत्रैव दैवयोगात् लोकहितपरायणाः जनाः जायन्ते। सः सर्वलोकानां मध्ये परमां स्थितिम् आप्नोति। पठतोः शृण्वतोः च सर्वपापक्षयः स्यात्। केवलं शृणोति चेत्, वाक्पटुता बुद्धिश्च लभ्यते। सः वेदमाली इति विख्यातः, वेदवेदाङ्गविशारदः। सः पुत्रमित्रभार्यावस्तुनिमित्तं धनार्जने प्रवृत्तः। सः चाण्डालादिभ्यः अपि संवादं दानग्रहणं च अकरोत्। परार्थं, भार्यायै च तीर्थयात्रां कृतवान्। यज्ञमाली सुमाली च उभौ भ्रातरौ अतीव तेजस्विनौ। तदा सः स्नेहात् तौ बहुविधैः उपायैः पालयामास। ततः स्वधनस्य परिमाणं ज्ञातुम् आरब्धवान्।