यथा हि हरिणा सर्वमिदं चराचरं जगत् समन्तात् आच्छादितम्, तथा तत्त्वतः विज्ञेयम्। उभयं च तदन्तिकमेव—तयोः च विनाशः हरिसेवया सम्पद्यते। योऽयं संसारबन्धनच्छेदकः स भगवान्, स न कदापि अवज्ञेयः। तं पूजयन्, हे मुनिश्रेष्ठ, नरः मोक्षमवाप्नोति। यदा जगत् केवलं हरिनाम्नि स्थितं तदा तदपि संसारचक्रे परिवर्तते। यमदूतैः नीतः, धर्माचरणे च असमर्थः भवति। यावत् मोक्षमिच्छति, तावत् विष्णुं पूजयेत्। मृत्युः सर्वदा समीपस्थः—अतः धर्मनिष्ठः सदा भवेत्। सर्वं नश्वरमिति ज्ञात्वा अपि धर्मं न आचरति। मिथ्याचारं परित्यज्य वासुदेवं पूजयेत्। विष्णुः सर्वात्मना पूजनीयः; असूया च मिथ्यावचनं च त्याज्ये। क्रोधः धर्मनाशकारणं, तस्मात् स एव परित्याज्यः। कामः कीर्तिहानिकर्ता—स एव अपि त्याज्यः। यानि कर्माणि नरकप्रदानि, तानि अपि परित्याज्यानि। अतः परात्मनि आत्मानं संयोग्य सुखी भवति। यद्यपि विष्णुः जगदधीशः सन् स्थितः, अहङ्कारिणः तं न पूजयन्ति। ये संसारसागरे निमग्नाः, ते कथं पारं यान्ति? सर्वरोगनाशः अत्र निश्चितः—सत्यं सत्यं वदामि। ये एतत् सदा पठन्ति, सर्वत्र पूज्याः भवन्ति। हे मुनिवर, तस्य शरणं गच्छ, यस्य शक्तिः अज्ञेया अस्ति। नारद, ये हृदयपद्मस्थितं विष्णुं न जानन्ति, तेषां तदज्ञानं दुःखाय। श्रद्धावन्तः हरिं तुष्यन्ति, न तु धनैः न बन्धुभिः। विष्णुभक्तेषु एषा प्रत्येकजन्मनि दृश्यते। एतद्विज्ञाय सदा जनार्दनः पूजनीयः। ये हरिभक्त्युपासने लीनाः, तेषां निःसंशयं एषा सिद्धिः लभ्यते। इहामुष्मिकसुखकामः परनिन्दायां प्रवर्तते। यद् धनं पात्रे दत्तं न भवति, तद् पुनः पुनः निन्दनीयम्। तत् एव पापहेतुतया विज्ञेयम्, हे मुनिश्रेष्ठ। तद् चौर्येण जनानां मध्ये रक्षितं निश्चितम्। ये जगन्नाथं, प्राणिबन्धमोचकं, न पूजयन्ति। दिव्या हि हरिभक्तिः श्रद्धासंयुक्ता; तदभावे सा राक्षसी निश्चितम्। ये श्रेष्ठाः, ते सर्वत्र प्रसिद्धाः, यतः भक्तिरेव दुर्लभा। ये रागाद्यरहिताः, तेषु केशवः सन्तुष्टः। ये पात्रदाने रताः, ते परां गतिं प्राप्नुवन्ति। ये पठन्ति शृण्वन्ति च, तेषां पापकूटाः क्षणेन विनश्यन्ति। ते ज्ञानयोगेन विज्ञानस्वरूपं अक्षरं पूजयन्ति। ते कर्मयोगेन अव्ययाधारं पूजयन्ति। मोहिता नरककीटकल्पाः, अजरामरवद् वर्तन्ते। ते जगन्नाथं, सर्वसमृद्धिदायकं, न पूजयन्ति। अत्रैव दैवयोगात्, ये लोकहितरताः, ते जन्मन्ति। एवं हरिपूजाया महिमानं मुनिवर्य, शृणु।