स जगतः प्रभुः या स्त्री तुष्टः स्यात् तस्यै स्वं धाम ददाति, हे मुनिश्रेष्ठ। ये देवपूजायां नित्यं युक्ताः सन्ति, तेषु केशवः सन्तुष्टो भवति। न गर्वं कुर्वीत, यतो हि चञ्चलधनं विद्युत्समा क्षणिकं भवति। धनं नृपैः परैश्च क्लिश्यते, क्षणेनैव नश्यति च। कतिपयुर्जीवितं सञ्चितं, यदन्नभोगादिभिः क्षीयते? कियत्कामभोगे व्ययते, कदा धर्मकर्माणि साधयेत्? अतः यौवने सति गर्वं विहाय धर्मं आचरेत्। उत्तमं पदं आपद्विनाशनं च भवति। किं पुरुषः व्यर्थं स्थायित्वं चिन्तयन् पापं कुर्यात्? अत्र मृत्युनिश्चित्यां विश्वासः न कर्तव्यः। शरीरसंयोगपर्यन्ते जनार्दनं पूजयेत्। विष्णुं सदा पूजयेत्, मानवजन्म दुर्लभतमं हि। मोहग्रस्तानां कथञ्चन मानुषत्वं लभ्यते। पूर्वजन्मनां तपोवशात् मानवानां भोगवृत्तिः जायते। यः जडबुद्धिः, असंवेदनशीलः, तस्मात् मूढतरः कः? अतिमूढेषु विवेकः कुत्र वर्तते? यः संसृतिमोक्षदीपेन दीपितं ब्राह्मणं न पूजयेत्, सः कः नु? विष्णुभक्तिहीनो द्विजः श्वपचादपि हीनतरः। सः प्रसन्नः सति सर्वं प्रसन्नं, हरिः हि सर्वत्र व्याप्यते। चराचरं विश्वं विष्णौ एव लीयते। तथा हरेः द्वारा सर्वं जगत्, जङ्गमं स्थावरं च, आवृतम्। तदुभयं समीपस्थं, तयोर्विनाशः हरेः सेवया भवति। यः संसारबन्धनं छिनत्ति, सः अवज्ञेयः न भवेत्। तं पूजयन्, हे मुनिवर, नरः मोक्षं प्राप्नोति। लोको हरिनाम्नि स्थितः सन् संसारचक्रे भ्रमति। यमदूतैः नीयमानः धर्माचरणे शक्तिमान् न भवति। यावत् मोक्षकामना, तावत् विष्णुं पूजयेत्। मृत्युः सदा समीपे, अतः धर्मनिष्ठः भवेत्। सर्वं नश्वरं ज्ञात्वा, धर्माचरणं न करोति। दम्भं त्यक्त्वा वासुदेवं पूजयेत्। सर्वात्मना विष्णुः पूजनीयः, असूया च मिथ्या च त्याज्ये। क्रोधः धर्मह्रासहेतु, तस्मात् त्याज्यः। कामः कीर्तिनाशकः, तस्मात् त्याज्यः। यानि कर्माणि नरकाय स्युस्तानि अपि परित्याज्यानि। अतः परात्मनि आत्मानं संयोज्य सुखी भवति। विष्णुः यद्यपि जगन्नाथरूपे स्थितः, अहङ्कारिणः तं न पूजयन्ति। ये संसारसागरे निमग्नाः, ते पारं कथं प्राप्नुवन्ति? सर्वरोगनाशो भवति—एष सत्यं, सत्यं वदामि। यः एतत् सदा पठति, सः सर्वत्र पूज्यते। येन बलं न ज्ञायते, तस्य शरणं व्रज, हे मुनिश्रेष्ठ।