मुनिश्रेष्ठ! येन मनसामलिनेन सः परमात्मा नोपलभ्यते, न दर्शयितुं शक्यते। यं चित्तशुद्ध्या न दृश्यते, तं मनीषिणः 'जाग्रत्' इति विदुः, स च शाश्वतः अन्तर्यामी। यदा च आत्मा सुषुप्तिहीनः तदा 'स्वप्न' इत्युच्यते। पुनः स्वस्वरूपरहितः पुण्यपापविवर्जितश्च आत्मा यदा भवति, तदा सः परमब्रह्ममयो भगवान् 'सुषुप्त' इति कथ्यते। तस्मात्, हे द्विजश्रेष्ठ, जनार्दनं विद्युदिव चञ्चलमिव भक्त्या पूजय। स जगन्नाथः केवलं तस्मिन्नेव तुष्टो भवति, यस्मिन् सः वसति। स मदुकैटभविनाशकः विश्वनाथः तस्मिन्नेव तुष्टो भवति। सत्संगेन च अहंभावरहितेन च श्रीपतिः तुष्टो भवति। यः एवं नित्यं आचरति, स एव अधोक्षजस्य प्रियः। यदा स जगन्नाथः तया तुष्टो भवति, तदा स्वं धाम ददाति, मुनिश्रेष्ठ। ये देवपूजायाम् अनन्यभक्तिं कुर्वन्ति, तेषां केशवः तुष्टो भवति। मा गर्वं कुरु, हि सम्पद् विद्युदिव चञ्चला। सम्पदः राज्ञाम् अन्येषां च कलेन क्लिश्यन्ते, कषणेन विनश्यन्ति। केन जीवितम् उपार्ज्यते, यत् भोजनेषु विषयेषु च विनश्यति? केन विषयसुखेषु व्ययं कृत्वा, कदा धर्मकर्माणि करिष्यति? तस्मात्, यौवने एव अहंभावं विहाय धर्मानुष्ठानं कुरु। परमं पदं दुःखविनाशस्य आश्रयः। किमर्थं नश्वरत्वेऽपि मन्ये स्थायित्वमिति पापं करोति? मरणसंशयमध्ये कुतः विश्वासः? तस्मात् शरीरसङ्गस्य समापनार्थं जनार्दनं शीघ्रं पूजय। सदा विष्णुं पूजय, मानवजन्म दुर्लभतम्। मोहिनां कुतश्चित् मानवत्वं लभ्यते। मनुष्येषु भोगवृत्तिः पूर्वजन्मतपसा सञ्जायते। यो मन्दधीः जडश्च, तस्मात् मूढतरः कः? परममूढेषु विवेकः कुत्र? सः ब्राह्मणः संसारमोक्षदीपप्रकाशितः, तं कः न पूजयेत्? द्विजोऽपि यो विष्णुभक्तिरहितः, स श्वपचात् अधमः। यदा हरिः तुष्टो भवति, सर्वं तुष्टं भवति, सः हि सर्वत्र व्याप्यते। एवं चराचरं विश्वं विष्णौ लीयते। तथा हरेः कृते जगत् जङ्गमस्थावरं चावृतम्। तयोः समीपं विद्धि, तयोः विनाशः हरेः सेवया सिध्यति। संसारबंधनच्छेदकः कदापि न तिरस्कर्तव्यः। तं पूजयन्, मुनिश्रेष्ठ, नरः मोक्षं प्राप्नोति। यदा जगत् हरिनाम्नि स्थितम्, तदा संसारचक्रे परिवर्तते। यमदूतैः नीयमानः, धर्माचरणे अशक्तः भवति। यावत् मोक्षमिच्छेत्, तावत् विष्णुं पूजयेत्। मृत्युः सदा समीपे, तस्मात् धर्मे स्थिरो भव। सर्वं नश्वरमित्यवगम्य अपि सः धर्मं नाचरति। दम्भं परित्यज्य वासुदेवं पूजयेत्।