ब्राह्मणश्रेष्ठ! यदि त्वं मोक्षकामः स्याः, तदा सर्वात्मना विष्णोः पूजनं कुरु। विष्णुभक्ते मनुष्ये राक्षसाः अपि दृष्टिं न कुर्वन्ति। तस्मिन्नर्ये परं श्रेयः सिद्ध्यति; भक्त्या युक्ताः पुरुषाः ततोऽधिकाः स्मृताः। येन हस्तौ विष्णोः पूजायां प्रवृत्तौ, तौ फलवन्ती इति विज्ञेयौ। या जिह्वा हरिनाम्नि रता, सा साधुभिः पुनीता इत्युच्यते। गुरोः समं वस्तु नास्ति, केशवात् परो देवो नास्ति। असारेऽस्मिन्संसारे हरिपूजनमेव सत्यम्। हरिभक्त्याश्मवद् दृढया च्छित्वा परमानन्दं प्राप्नुहि। यस्य कर्णौ हरिकथारसपूरितौ, स लोकैः पूज्यते। नारद! सर्वदा व्योममध्ये स्थितं भगवन्तं पूजय। मुनिश्रेष्ठ! अशुद्धचित्तैः तं दर्शयितुं वा सूचयितुं न शक्यते। नित्यः अन्तर्यामी प्राज्ञैः 'जागरित' इति कथ्यते। स्वप्नावस्था तदा स्यात्, यदा आत्मा सुषुप्तिविवर्जितः भवति। स्वस्वरूपरहिते, पुण्यपापविवर्जिते आत्मनि, तदा परमब्रह्मरूपः भगवान् 'सुषुप्तिः' इति कथ्यते। ब्राह्मणश्रेष्ठ! तस्मात् तं विद्युत्समप्रभं जनार्दनं पूजय। स जगन्नाथः केवलं तस्मिन्नेव तुष्टः भवति, यत्र सः निवसति। स जगद्वन्द्यः मधुकैटभनाशनः तस्मिन्नेव तुष्टः। साधुसंगेन अहंकारविवर्जनेन च लक्ष्मीपतिः तुष्टः भवति। यः एवं सर्वदा आचरति, स अद्भुतगुणः अधोक्षजाय प्रियः। भगवति तुष्टे सा भगवती तस्यै स्वं धाम ददाति, मुनिवर। ये देवपूजायां निरताः, तेषु केशवः तुष्टः भवति। मा गर्वं कुरु, हि वित्तं विद्युत्समं चञ्चलं। राज्ञां चान्येषां च वित्तं बाध्यते; धनं क्षणेन नश्यति। कियत् आयुः सञ्चितं, यदन्नादिभिः विनश्यति? कियत् विषयास्वादे व्ययते, धर्मकर्म कदा करिष्यसि? तस्मात् यौवने एव अहंकारविवर्जितः धर्मं आचरेः। परमं पदं आपद्विनाशनं शरणं हि। किमर्थं नित्यत्वमिति पश्यन् व्यर्थं पापं करिष्यति जनः? मृत्युसन्देहेऽस्मिन्संसारे न कदापि विश्वासः कर्तव्यः। शरीरसंगविनाशाय शीघ्रं जनार्दनं पूजय। सततम् विष्णुं पूजय, मानवजन्म दुर्लभं हि। मोहिता अपि मानवत्वं किञ्चित् लभन्ते। इह जनानां भोगवृत्तिः पूर्वजन्मतपसां फलम्। यो मन्दबुद्धिः, तस्मात् मूढतरः कः? अतिमूढेषु विवेकः क्व वर्तते? संसारमोक्षदीपेन प्रकाशितं तं ब्राह्मणं कः न पूजयेत्? द्विजोऽपि विष्णुभक्तिहीनः श्वदितात् अधमः। हरौ तुष्टे सर्वं तुष्टं, सः हि सर्वत्र व्याप्यते। एवं चराचरं विश्वं विष्णौ एव लीयते।