अविद्याया विनाशे तु, यथा पूर्वं स्थितं दृश्यते, तदा तस्य विनाशेन शुद्धं ब्रह्म विवृणुते विज्ञायमानानां पुरतः। तत् ब्रह्म सर्वेषु भूतेषु अन्तःप्रविष्टं नियन्तारमिव स्थितम्। ये तु ज्ञातृश्रेष्ठाः, ते परमात्परं परमशुद्धं तत्त्वं पश्यन्ति। सः पुराणः आदिपुरुषः शब्दब्रह्मरूपेण गीयते। स एव आनन्दरूपः, शुद्धः, शान्तः, परमब्रह्मेति कथ्यते। सः नित्यः, अजातः, शुद्धः, च परमब्रह्मरूपेण प्रसिद्धः। संसारतापदग्धानां जनानां सः अमृतधारावत् सुखदः। सः शब्दस्वरूपः, अनुपमः, अर्धमात्रातीतः प्रतिष्ठितः। 'म' इति अक्षरं रुद्रस्वरूपं, अर्धमात्रा तु परस्वरूपा। तयोः संयोगेन, हे बुद्धिमन्, परमब्रह्मसाक्षात्कारः जायते। वाच्यवाचकभावः, हे द्विज, उभयत्र लक्षणया व्यवह्रियते। तस्य अभ्याससंयोगेन परमं मोक्षं लभन्ते। स्वान्तरे दशकोटिसूर्यसमप्रभां ज्योतिं ध्यानयेत्। यत् पापनाशनं वस्तु, तत् हृदि चिन्तयेत्। एतद्विज्ञाय योगिनां स्वामी परमं मोक्षं प्राप्नोति। सर्वपापविनिर्मुक्तः सः हरेः समं लोकं प्राप्नोति। अथ, हे सर्वज्ञ, यदहं पृच्छामि, तत्सर्वं कथ्यताम्। यस्य सर्वेश्वरः तुष्टः, तस्य भक्तिर्नित्यश्च। तत् मे कथय, हे सर्वज्ञ महर्षे, हे करुणासिन्धो। यदीच्छसि मोक्षं, तदा सर्वभावेन उपास्य हरिं, हे विप्र। विष्णुभक्तं पुरुषं राक्षसाः अपि न पश्यन्ति। तस्य सर्वार्थाः सिद्ध्यन्ति; भक्तिपूर्वकाः जनाः श्रेष्ठाः सन्ति। विष्णुपूजायां यः हस्तद्वयं युक्तं, तौ फलदायकौ विज्ञेयौ। या जिह्वा हरेर्नामनिष्ठा, सा साधुभिः उत्तमा कथ्यते। गुरोः समं तत्त्वं नास्ति, केशवात् परो देवो नास्ति। असारेऽस्मिन्संसारे हरेः सेवा एव सत्यम्। हरिभक्त्याखड्गेन संसारं छित्वा परमं सुखं प्राप्तव्यं। यस्य कर्णौ हरेः कथामृतरसपूरितौ, तौ लोके पूज्यौ। हे नारद, व्योममध्ये स्थितं हरिं सततमुपास्य। हे मुनिश्रेष्ठ, येषां चित्तं अशुद्धं, तैः सः न निर्दिश्यते न च दृश्यते। नित्यः अन्तर्यामी ‘जाग्रत्’ इति पण्डितैः कथ्यते। स्वप्नोऽपि आत्मा स्यात्, यदा सुषुप्तिवर्जितः। यदा आत्मा स्वस्वरूपरहितः, पुण्यपापविवर्जितः— तदा सः परमब्रह्ममयः भगवान् ‘सुषुप्तिः’ इति कथ्यते। तस्मात्, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, विद्युत्समप्रभं, चञ्चलमिव जनार्दनं पूजय। सः लोकनाथः केवलं तस्मिन्तुष्टः यत्र सः वसति। सः विश्वेश्वरः मधुकैटभनाशनः तस्मै तुष्टः। साधुसंगेन, अहंभावाभावेन लक्ष्मीनाथः तस्मै तुष्टः। यः एवं सदा आचरति, सः अर्हः अदोक्षजस्य प्रीतये।