श्रीवत्सचिह्नेन विराजमानं दिव्यं पुरुषं, देवासुरैः समं पूजितं, योगिजनः हृदि ध्यायेत्। स आत्मा अव्यक्तः, परमात्परः, सर्वव्यापी च स्मृतः। तस्य ध्यानाभ्यासेन क्षणमात्रमपि यः करोति, स परमां मुक्तिमवाप्नोति। ध्यानतो हरिः तुष्यति, समाधानेन सर्वार्थाः सिद्ध्यन्ति। यदा तेन ध्यानसन्तुष्टात्मा भवति, तदा हरिः एव मोक्षं ददाति। यदा ध्यानं, ध्येयम्, ध्याता च आत्मभावः पूर्णतया लीयन्ते, तदा अविच्छिन्नध्यानेन अभेदबुद्धिः जायते। यथा वातरहितदीपः स्थिरः तिष्ठति, एवं स्थितं तदवस्था समाधिः इति कथ्यते। तत्र स न गन्धं न स्पर्शं न वचनं किञ्चित् अनुभवति, हे महाभाग। सर्वोपाधिविनिर्मुक्तः स योगी निश्चलः प्रकाशते। अज्ञाननाशे सति, यथापूर्वं स्थितं तद्वै प्रकाशते। तस्य विनाशे, शुद्धं ब्रह्मैव विवेकिनां प्रकटते। स सर्वेषु भूतेषु अन्तर्यामी सन्निहितः। ये ज्ञानिनां श्रेष्ठाः, ते परमात्परं, विशुद्धतमं पश्यन्ति। स सः सनातनः आदिपुरुषः शब्दब्रह्मरूपेण गीयते। स आनन्दस्वरूपः शुद्धः शान्तः च परमब्रह्मा इति कथ्यते। स नित्यः अजः शुद्धः च परमब्रह्मा इति स्मृतः। संसारतापदग्धानां जनानां स अमृतवर्षायते। स शब्दस्वरूपः, अनुपमः, अर्धमात्रातिगः प्रतिष्ठितः। 'म' इति अक्षरं रुद्ररूपं, अर्धमात्रा तु पररूपा। तयोः संयोगेन, हे विप्र, परमब्रह्मबोधः सिध्यति। लक्ष्यलक्षणयोः सम्बन्धः, हे द्विज, उभयत्र लक्षणया स्यात्। तस्य साधनयोगेन, ते परमां मुक्तिमवाप्नुवन्ति। स्वान्तरे दशमिलियनसूर्यप्रकाशवत् विशुद्धं तेजः ध्यायेत्। यद् यत् पापनाशनं तदेव हृदि चिन्तयेत्। एतद्विज्ञाय योगिनां नाथः परमां मुक्तिमवाप्नोति। सर्वपापविनिर्मुक्तः स हरिसमानं लोकमश्नुते। अथ, हे सर्वज्ञ, यत् अहं पृच्छामि तत् त्वया कथ्यताम्। यस्य सर्वेश्वरः तुष्यति, तस्य भक्तिरेव नित्या। तत् मे वद, हे सर्वज्ञ, हे करुणासिन्धो। यदि मोक्षमिच्छसि, तदा सर्वभावेन हरिं पूजय, हे ब्राह्मण। विष्णुभक्तं पुरुषं राक्षसाः अपि न पश्यन्ति। तस्य सर्वमङ्गलं सिध्यति; भक्तिनिष्ठाः तेन श्रेष्ठाः स्मृताः। यौ हस्तौ विष्णुपूजायां युक्तौ, तौ फलदौ विज्ञेयौ। या जिह्वा हरिनामेषु रता, सा साधुभिः पुण्येति कथ्यते। गुरोः समं वस्तु नास्ति, केशवात् परो देवो नास्ति। असारेऽस्मिन्संसारे, सत्यं, हरिपूजा एव सार्थका। हरिभक्त्या करदण्डेन संसारं छित्वा परमसुखी भव। यस्य कर्णौ हरिकथारसपूरितौ, तौ लोके पूज्यौ। हे नारद, आकाशमध्ये स्थितं प्रभुं नित्यं पूजय।