ब्राह्मणश्रेष्ठ, परमविद्यायाः विषयः साक्षात् परब्रह्मस्वरूपः इति विद्वांसः मन्यन्ते। किन्तु, बुद्धिवैचित्र्याद् अव्ययः स एव बहुरूपत्वेन प्रतीयते। अतः, हे द्विजश्रेष्ठ, मोक्षमिच्छता योगेन मायां परित्यक्तव्यम्। ततो मायैव निरूपणातीतत्वेन विज्ञेया, भेदबुद्धिदायिनी च सा। अत एव, मोहविनिर्मुक्तैः अज्ञानं नाशयितव्यम्। यस्य हि हृदि ज्ञानदीपेन विमलः परमात्मा सततम् प्रकाशते, स एव बुद्धिमान्। योगश्च अष्टाङ्गः सम्पद्यते; तेषां स्वरूपं सत्यं ते कथयामि। प्राणायामः, प्रत्याहारः, धारणा, ध्यानं च तत्र सङ्गण्यन्ते। तेषां लक्षणानि संक्षेपेण ते कथयिष्यामि, हे मुनिश्रेष्ठ। यमाः क्रोधाभावः अमर्षवर्जनं च संक्षेपेण निर्दिष्टाः। अहिंसा च, या साधुभिः स्तूयते, सा योगसिद्धिदायिनी कथिता। सत्यं तु, हे मुनिवर, प्रतिपादितम्; अधुना अस्तेयस्य शृणु। परद्रव्यग्रहणं स्तेयमिति पण्डिताः वदन्ति; तद्विपरीतं तु अस्तेयम्। ब्रह्मचर्यस्य परित्यागेन पण्डितोऽपि पापी भवति। स एव सर्ववर्णात्यन्त्यः इति ज्ञेयः। तेन सह संवादः अपि ब्रह्महत्या-दोषसमः इति स्मृतम्। तस्य सहचरैः सह संगतिः अपि महापातकदायिनी भवति। अपरिग्रहः, दानग्रहणस्य त्यागः, योगसिद्धिदायिनी कथ्यते। धर्मज्ञैः क्रोधो दोषः इति निगद्यते; तद्विपरीतः क्रोधाभावः पुण्यः। अमर्षः दोषः इति मनीषिभिः उक्तम्; तस्य परित्यागः अमर्षवर्जनम्। अधुना नियमांश्च ते वक्ष्यामि, नारद। नियमाः सन्ध्योपासनां प्रमुखीकृत्य निर्दिष्टाः। तपः योगसाधनानां श्रेष्ठतमं साधनं मनीषिभिः निगद्यते। अष्टाक्षरमन्त्रस्य च महावाक्यसङ्ग्रहस्य च—यः स्वाध्यायं मूढः परित्यजति, स योगसिद्धिं न प्राप्नोति। स्वाध्यायरतैः देवताः तुष्टाः भवन्ति। त्रिविधेषु जपेषु, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, प्रत्येकः उत्तरः पूर्वात् श्रेष्ठः। उच्चैः उच्चारितं जपं वाचिकं नाम, यः सर्वयज्ञफलप्रदः। मन्दस्वरेण कृतः जपः पूर्वात् द्विगुणं फलदः इति स्मृतः। यः मानसः जपः स योगसिद्धिदः। अतः स्वाध्याययुक्तः सर्वान् कामान् आप्नोति। अतृप्तः पुरुषः क्वचित् न सुखमवाप्नोति। 'कदा एतत् अधिकं प्राप्स्यामि' इति चिन्तया कामः एव वर्धते। यः यदृच्छालब्धेन तुष्टः, स धर्मपरायणः भवति। वाह्यशौचं जलमृद्भ्यां, आन्तरशौचं मनसा साध्यते। हे मुनिवर, भस्मनि हुतं न फलं ददाति। अतः सर्वासां आसक्तीनां त्यागेन सुखी भवति। शुद्धिकर्मणि कृतं अपि, दुष्टात्मा चाण्डालवत् गण्यते। स एव तां मलिनतां देवतारूपेण पश्यन्, नरकं प्राप्नोति। मद्यपात्रवत् भूषितः अपि, स शान्तिं न प्राप्नोति।