अथार्वणवाक्येन ब्रह्मणः द्वे रूपे ज्ञेयमिति उद्घोषितम्। तयोः अभेदस्य अनुभूतिरेव योगः इति कथ्यते। तयोः अधमं पण्डितैः उच्यते, परमं तु परमात्मा इति प्रसिद्धम्। परमं तु अव्यक्तं, शुद्धं, पूर्णं च वर्ण्यते। तस्मिन्नेव समये, हे श्रेष्ठर्षे, व्यक्तित्वबन्धनानि छिद्यन्ति। जनानां मध्ये, विवेकभेदेन, भेदः इव दृश्यते। वेदान्तवाक्येन, तस्मात् द्विजश्रेष्ठ, न किञ्चित् परमस्ति। गुणरहितस्य परमात्मनः न कर्तृत्वं न भोक्तृत्वं विद्यते। अन्यत् किञ्चित् नास्ति, मोक्षार्थं यत् ज्ञेयम् तत् एव। तस्य विचरणात् या बुद्धिः सा मोक्षस्य परमोपायः। उत्तमबुद्धीनां, हे द्विजश्रेष्ठ, एषा ब्रह्मस्वरूपा एव। विवेकभेदेन, अक्षरः बहुरूपत्वेन दृश्यते। तस्मात्, हे द्विजश्रेष्ठ, मोक्षकामः योगेन मायां त्यजेत्। ततः, मायां अनिर्वचनीयां भेदबुद्धिप्रदां ज्ञेयम्। अतः, मोहविहीनैः अज्ञाननाशः कार्यः। विदुषां हृदये परमात्मा नित्यं प्रकाशते। योगः अष्टाङ्गेन साध्यः; तान् ते सत्यं वक्ष्यामि। ते प्राणायामः, प्रत्याहारः, धारणा, ध्यानं च। तेषां लक्षणानि संक्षेपेण ते वर्णयिष्यामि, हे ऋषिसत्तम। अक्रोधः, अनसूया च संक्षेपेण यमाः इति कथ्यते। अहिंसा साधुभिः प्रशस्ता, सा योगसिद्धिदायिनी। सत्यं, हे ऋषिस्रेष्ठ, कथ्यते; अदानं शृणु। परद्रव्यग्रहणं चौर्यं, तद्विपरीतं अदानम्। ब्रह्मचर्यत्यागात् विद्वानपि पापी भवति। सः चाण्डालसमः, सर्ववर्णात् बहिष्कृतः। तेन सह संवादः ब्रह्महत्यापापसमः। तस्य सहचरैः सह संगः महापापदोषदायकः। अनग्रहणं यद् दानस्य, तत् अपारिग्रहः, योगसिद्धिदायकः। धर्मज्ञैः क्रोधः दोषः, तद्विपरीतं अक्रोधः गुणः। विदुषां मतं, असूया दोषः; तदत्यागः अनसूया। सम्यग् अब्याख्यास्यामि ते नियमान्, शृणु नारद। नियमाः सन्ध्योपासनं प्रमुखं इति कथ्यते। तपः योगसाधनस्य परमोपायः इति पण्डितैः कथ्यते। अष्टाक्षरमन्त्रस्य महावाक्यसमूहस्य च—। स्वाध्यायत्यागी योगसिद्धिं न प्राप्नोति मूढः। स्वाध्यायरतैः देवाः तुष्टाः सन्ति। त्रिविधेषु, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, उत्तरः पूर्वात् श्रेष्ठः। उच्चैः जपः वाचिकः, सर्वयज्ञफलदायकः। मन्दस्वरे जपः पूर्वात् द्विगुणः इति कथ्यते। यः मनसा जपः, सः योगसिद्धिदायकः।