एवं मनसा निश्चित्य, द्विधा योगाभ्यासं कर्तव्यमिति शास्त्रे निर्दिष्टम्। ये देवानां नाथस्य चक्रपाणेः परां प्रकृतिं जानन्ति, ते एव तत्त्वदर्शिनः सन्ति। धर्मनाथ इति यः कथ्यते, तेन विष्णुः न तुष्यति। यः कपटी चरतः, स सर्वपापिभ्यः समो विज्ञेयः। तस्य तपः, तस्य पूजा, तस्य ध्यानं च निष्फलं भवति। कर्मयोगनिष्ठः पुरुषः मोक्षार्थं सम्यगुपासना कुर्यात्। देवानां नाथस्य याज्ञिकपूजा कर्ममार्ग इति कथ्यते। यः स्तोत्रादिभिः विष्णुं स्तौति, स कर्मयोगी इति स्मृतः। पुष्पाद्यैः विष्णोः पूजनं क्रियायोग इति वर्णितम्। एवं कृतवान्, सर्वे पापाः, पूर्वजन्मार्जिताः अपि, नश्यन्ति। ज्ञानं हि मोक्षदं, तस्य प्राप्त्युपायं वक्ष्यामि। पण्डितः शास्त्रार्थविद्भिः सह सम्यक् विचिन्तयेत्। अनित्यं परित्यज्य, नित्ये एव शरणं यायात्। विरक्तः न सन्, संसारवर्त्मनि नितराम् आवर्तते। तस्य संसारविच्छेदः कदाचित् न सम्भवति। शमादिगुणरहितस्य ज्ञानं न सिद्ध्यति। यो हरिस्मरणनिष्ठः, स मोक्षकाम इति कथ्यते। स विष्णुं सर्वव्यापिनं चिन्तयेत्, सर्वभूतदया चास्य भक्तिः स्यात्। एवं यो वेद, ब्राह्मण, स योगजातज्ञानवान् इति ज्ञेयः। योगः शुद्धं ज्ञानम्, तत् ज्ञानं मोक्षदं इति प्रसिद्धम्। अथर्वणवचने द्वे ब्रह्मणो रूपे विज्ञेय इति श्रूयते। तयोः अभेदबुद्धिः योग इति कथ्यते। अधमं तु पण्डितैः उक्तं, उत्तमं परात्मा इति प्रसिद्धम्। परमात्मा अव्यक्तः, शुद्धः, पूर्णः इति वर्ण्यते। तदा, द्विजश्रेष्ठ, आत्मबन्धनानि छिद्यन्ते। जनानां मतिभेदात् भेदः इव दृश्यते। वेदान्तवचनात्, द्विज, न किञ्चिद् परं विद्यते। गुणरहितस्य परमात्मनः न कर्तृत्वं, न भोक्तृत्वं विद्यते। अन्यत् किञ्चिद् नास्ति, मोक्षार्थं यत् ज्ञेयं तदेव। तस्य विचारजन्यं ज्ञानं मोक्षस्य परमोपायः। परमविदुषां, द्विज, एतत् परब्रह्मस्वरूपम्। मतिभेदात् अक्षरः नानारूपधारी इव दृश्यते। तस्मात्, द्विजश्रेष्ठ, मोक्षकामः योगेन मायां त्यजेत्। ततो, माया अनिर्वचनीया, भेदबुद्धिदात्री इति विज्ञेयम्। अतः, विमूढरहितैः अज्ञाननाशः कर्तव्यः। पण्डितानां हृदि परमात्मा सततम् प्रकाशते। अष्टाङ्गैः योगः सिद्ध्यति, तान् ते सम्यक् वक्ष्यामि। ते प्राणायामः, प्रत्याहारः, धारणा, ध्यानं च। तेषां स्वरूपं संक्षेपेण ते कथयामि, मुनिश्रेष्ठ। यमाः कोपाभावः, अमत्सरता च संक्षेपेण उक्ताः।