सूतः उवाच— एवं श्रुत्वा स तु महर्षिः, उत्तमवक्ता युधिष्ठिरं प्रार्थयामास— “तत्त्वतः तदुपायं मे ब्रूहि, यथावत्। भक्तिमूलं किम् ज्ञानं, कर्मिणां च का भक्तिः? केन सहस्रजन्मान्तरैः स हरौ भक्तिरुत्पद्यते?” इति। सूतः पुनरुवाच— परमश्रद्धया सर्वपापानि नश्यन्ति, तदेव ज्ञानमिति पण्डितैः कथ्यते। योगः द्विविधः—कर्मयोगः ज्ञानयोगश्चेति। तस्मात् कर्मयोगनिष्ठः श्रद्धया हरिं पूजयेत्। केशवस्य मूर्तयः पूजनीयाः, तासु भक्तिः कार्येति। अतः सर्वव्यापिनं विष्णुं भक्त्या पूजयेत्। असूया दया च उभयत्र योगयोः समाना। एवं मनसि निश्चित्य उभयमपि योगं आचरितव्यम्। ये देवानां देवेशस्य चक्रपाणेः परं स्वरूपं जानन्ति, ते एव ज्ञानीति। किन्तु धर्माधिपेनोक्तः विष्णुः न तुष्यति। यस्य आचारः कपटयुक्तः, स सर्वपापिभ्यः समः ज्ञेयः। तस्य तपः, पूजा, ध्यानं च निष्फलमेव। कर्मयोगनिष्ठः पुरुषः मुक्त्यर्थं सम्यग् पूजां कुर्यात्। यः देवेशस्य पूजारूपं कर्म आचरति, स कर्ममार्गः कथ्यते। यः विष्णुम् स्तोत्रैः आदिभिः स्तौति, स कर्मयोगीति निगद्यते। पुष्पादिभिः विष्णुपूजा क्रियायोगः उच्यते। तेन सर्वपापानि, पूर्वजन्मार्जितानि अपि, नश्यन्ति। ज्ञानं तु मोक्षदं, तदुपायं वक्ष्यामि। विपश्चित् सह शास्त्रवित् सदा सम्यग् विचिन्तयेत्। अनित्यं परित्यज्य नित्ये एव आश्रयं कुर्यात्। वैराग्याभावात् संसारचक्रं न त्यजति। तस्मात् तस्य संसारनिवृत्तिः कदापि न भवति। शमादिगुणरहितस्य ज्ञानं न सिध्यति। यः सदा हरिध्यानपरः, स मुक्तिकामः इति कथ्यते। स सर्वव्यापिनं विष्णुं चिन्तयेत्, सर्वभूतदया युक्तः स्यात्। एवं यो वेद, स योगसम्भूतज्ञानवानिति ब्राह्मण। योगः शुद्धज्ञानरूपः, तच्च ज्ञानं मोक्षदं ज्ञेयम्। अथर्वणश्रुत्युक्तं—“द्वे ब्रह्मणो रूपे विज्ञेयम्” इति। तयोः अभेदबुद्धिः योगः इति। अधमं विद्वद्भिः प्रोक्तम्, परं परमात्मेति कथ्यते। परं तु अव्यक्तं शुद्धं पूर्णम् इति वर्णितम्। तदा, महर्षे, जीवबन्धः छिद्यते। जनानाम् अवबोधभेदात् भेदाभासः दृश्यते। वेदान्तवचनात्, द्विज, न किञ्चित् परं विद्यते। निर्गुणस्य परमात्मनः न कर्तृत्वं न भोक्तृत्वं च। अन्यदस्ति न हि, यद् मोक्षार्थं ज्ञेयम्, तदेव। तस्य अनुसन्धानात् उद्भूतं ज्ञानम् एव परमं मोक्षसाधनम्।