ऋषयः सत्यमेव जानन्ति—विष्णुरेव मोक्षदः, स एव कर्मणां फलदः, कामरहितकर्मिणां च मोक्षदः। स भगवान् अव्यक्तः, सर्वभोगी, मोक्षप्रदाता इति प्रसिद्धः। तं करुणामयं नित्यधामदं पूजनीयम्। हरिः अक्षयः, जरामरणवर्जितः, मोक्षदः। ये तं परमं पुरुषं जानन्ति, ते शीघ्रं अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। यत् परमात् परं तद्विष्णोः परमं पदम्। ये पूर्णं विज्ञानमयं तत्त्वं जानन्ति, ते मोक्षदं तद्विदुः। यः योगी सदा पूजयति, स परमं पदं प्राप्नोति। यः योगी रागद्वेषवर्जितः, स अपि तद्वै परमं पदं प्राप्नोति। ततः श्रोतारः पृच्छन्ति—“ब्रूहि, वक्ताम् उत्तम, तत्त्वतः तत्र साधनं यथावत्। का सा भक्तिमूलिका विद्या? कर्मिणां का भक्तिः?” येन सहस्रजन्मसु हरौ भक्तिः जायते। परमश्रद्धया सर्वपापानि नश्यन्ति। सा एव बुद्धिः पण्डितैः विज्ञानमिति कथ्यते। योगः द्विविधः—कर्मयोगः ज्ञानयोगश्च। अतः कर्मयोगनिष्ठः श्रद्धया हरिं पूजयेत्। केशवस्य मूर्तयः पूजनीयाः, तासु भक्तिः प्रदर्शनीया। अतः सर्वत्रस्थितं विष्णुं भक्त्या पूजयेत्। द्वयोः योगयोः असूया-करुणे समाना। एवं मनसा निश्चित्य, योगद्वयं आचरेत्। ये देवेशस्य चक्रपाणेः परमं स्वरूपं जानन्ति, ते धन्याः। परन्तु धर्माधिपतिरिति यः कथ्यते, तेन विष्णुः न तुष्यति। यः मिथ्याचारः, स सर्वपापिनां समः विज्ञेयः। तस्य तपः, तस्य पूजा, तस्य ध्यानं फलहीनम्। कर्मयोगनिष्ठः पुरुषः मोक्षार्थं सम्यक् पूजां कुर्यात्। देवानां नाथस्य यः पूजारूपः आचरो मार्गः, स कर्ममार्गः इति कथ्यते। यः विष्णुं स्तोत्रादिभिः स्तौति, स कर्मयोगी इति कथ्यते। पुष्पादिपूजनं विष्णोः क्रियायोग इति वर्ण्यते। सर्वाणि पापानि, पूर्वजन्मार्जितानि अपि, नश्यन्ति। ज्ञानं हि मोक्षदं, तस्योपायं वक्ष्यामि। पण्डितः शास्त्रार्थविद्भिः सह युक्त्या विचारयेत्। अनित्यं त्यक्त्वा, नित्ये शरणं यायात्। असङ्गः यो नास्ति, स संसारचक्रे प्रवर्तते। तस्य संसारविच्छेदः कदापि न स्यात्। शमादिगुणरहितस्य ज्ञानं न सिध्यति। यः सदा हरिस्मरणनिष्ठः, स मोक्षकामः इति कथ्यते। स विष्णुं सर्वव्यापिनं चिन्तयेत्, सर्वेभ्यः भूतेभ्यः करुणया युक्तः स्यात्। एवं यो वेत्ति, ब्राह्मण, स योगजातज्ञानवान् इति ज्ञेयः। योगः शुद्धज्ञानरूपः, तत् ज्ञानं मोक्षदं इति प्रसिद्धम्।