यथा देहत्यागानन्तरं मोक्षः लभ्यते, तथा मोक्षस्य उपायं वद। यत् त्वं संसारदुःखात् मोक्षस्य उपायं इच्छसि, तस्मात् श्रुणु। हरिः रक्षकः, रुद्रः संहारकः, स एव मोक्षप्रदः। विष्णुः नारायणः दुःखरहितः मोक्षदः इति विद्धि। तं महाबलिनं, अजं देवम् ध्यायित्वा, दुःखात् विमुक्तिः भवति। ज्ञानं यत् नित्यसुखस्वरूपं, तत् मोक्षस्य उपायः इति विदन्ति। ये हरिं शाश्वतधामदं उपासते, ते बुद्धिमन्तः इति विद्धि। ये हृदि सत्यम् एकं पश्यन्ति, तं सुखदं जानन्ति। यः पूर्णः, व्योममध्ये स्थितः, स पुरुषाणां मोक्षदः इति कथ्यते। स निरुपमः, सर्वस्य आधारः; तं देवम् शरणं गच्छेत्। ऋषयः यथार्थदर्शिनः विष्णुम् मोक्षदं इति घोषयन्ति। स एव कर्मणां फलप्रदः, कामरहितकर्मिणां मोक्षदः। यः अव्यक्तः, सर्वं भोक्तारः, स स्वामी मोक्षप्रदः इति कथ्यते। तं करुणामयं, शाश्वतधामदं पूजेत्। हरिः अक्षरः, जरामरणरहितः, स मोक्षदः। ये तं परमपुरुषं जानन्ति, शीघ्रं अमृतत्वं लभन्ते। यत् परमात् परम् अस्ति, तत् विष्णोः परमधाम इति। यत् पूर्णं, ज्ञानमयम्, तत् मोक्षप्रदं इति जानन्ति। यः योगी सदा उपासते, स परमं पदं प्राप्नोति। यः योगी रागद्वेषरहितः, स परमं पदं प्राप्नोति। हे उत्तमवाचः, तत्र यथार्थं मोक्षस्य उपायं वद। किं तद् ज्ञानं यस्य मूलं भक्ति, किं वा भक्ति कर्मिणां? येन सहस्रजन्मानि हरौ भक्तिः जायते। परया श्रद्धया सर्वं पापं नश्यति। तद् एव बुद्धिः ज्ञानं इति पण्डितैः कथ्यते। योगः द्विविधः, कर्मयोगः ज्ञानयोगश्च। तस्मात् कर्मयोगनिष्ठः श्रद्धया हरिं उपासेत्। केशवस्य मूर्तयः पूजनीयाः, तासु भक्तिः प्रदर्शनीया। तस्मात् सर्वत्र स्थितं विष्णुं भक्त्या पूजेत्। द्वयोः योगयोः मत्सररहितता दया च तुल्या। एवं मनसि निश्चित्य, योगद्वयं आचरितव्यं। ये देवेशस्य, चक्रपाणेः परमस्वरूपं जानन्ति। किन्तु धर्मेश्वरस्य पूजया विष्णुः न तुष्टः। यः मिथ्याचारी, स सर्वपापिभिः समः इति विद्यात्। सा तपः, सा पूजा, सा ध्यानं फलहीनम्। कर्मयोगनिष्ठः पुरुषः मोक्षार्थं सम्यक् पूजेत्। देवेशस्य पूजारूपं कर्ममार्गः कथ्यते। यः विष्णुं स्तोत्रैः आदिभिः स्तौति, स कर्मयोगी इति कथ्यते। पुष्पादिभिः विष्णुपूजा क्रियायोगः इति वर्ण्यते। सर्वपापानि, पूर्वजन्मार्जितानि अपि, नश्यन्ति।