पापयुक्ताः मूढाः चित्तव्यग्राः मनुष्याः कथं न विनाशं यान्ति? यः बुद्धिमान् इदं जीवनं प्राप्तवान् स तु परलोकस्य हिताय प्रयत्नं करोतु। ते हि परमं पदं प्राप्नुवन्ति, यत्र पुनरागमनं दुष्करम्। यस्मिन् लयः सम्पद्यते, स एव संसारस्य मोक्ताऽस्ति। तं देवाधिदेवं पूजयित्वा संसारमुक्तिः लभ्यते। ये संसारबन्धनैः बद्धाः, तेषां बहवः दुःखाः सन्ति। तर्हि, केन उपायेन मोक्षः लभ्यते? तद् ब्रूहि तपस्विन्। हे मुनिश्रेष्ठ, तेषां दुःखनाशः कथं स्यात्? कामेन अभिभूतः पुरुषः लोभवान् भवति, लोभात् क्रोधपरायणः। यस्य बुद्धिः नष्टा, स पुनः पापं करोति। यथा देहत्यागात् मोक्षः लभ्यते, तथा वद। यत् त्वं संसारदुःखमोक्षस्य उपायं इच्छसि— हरिः रक्षकः, रुद्रः संहारकः, स एव मोक्षप्रदाता। विष्णुं नारायणं दुःखरहितं मोक्षदं विद्धि। तं महाबलं अजरं देवम् ध्यानात् दुःखनिर्मुक्तिः स्यात्। ज्ञानं सुखरूपं मोक्षोपायः इति विद्वांसः वदन्ति। यः हरिं नित्यधामदं पूजयति, स पण्डितः। यः हृदि तत्त्वं पश्यति, स तं सुखदं जानाति। यः पूर्णः, आकाशमध्ये स्थितः, स मनुष्येभ्यः मोक्षदं इति वदन्ति। स निरुपमः, सर्वाधारः; तं देवम् शरणं गच्छेत्। तत्त्वविदः ऋषयः विष्णुं मोक्षदं वदन्ति। स एव कर्मफलदाता, निष्कामकर्मिणां मोक्षप्रदाता। अव्यक्तः सर्वभोगी प्रभुः मोक्षदं इति घोष्यते। तं करुणामयं नित्यधामदं पूजयेत्। हरिः अक्षरः, जरामृत्युरहितः, मोक्षदं अस्ति। ये तं परमपुरुषं जानन्ति, ते शीघ्रं अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। यत् परमात् परं अस्ति, तद् विष्णोः परमं धाम। यत् पूर्णं ज्ञानमयं, तद् मोक्षदं इति विदन्ति। यः योगी सततं पूजयति, स परमं पदं प्राप्नोति। यः योगी रागद्वेषरहितः, स परमं पदं प्राप्नोति। तर्हि, हे वाग्मिन्, तस्य यथार्थोपायं वद। का सा ज्ञानं यस्य मूलं भक्ति, का च भक्ति कर्मिणां? येन सहस्रजन्मानि हरेः भक्ति उत्पद्यते। श्रद्द्धया सर्वं पापं नश्यति। सा एव बुद्धिः ज्ञानं इति पण्डितैः कथ्यते। योगः द्विविधः, कर्मयोगः ज्ञानयोगश्च। अतः कर्मयोगनिष्ठः श्रद्धया हरिं पूजयेत्। केशवस्य मूर्तयः पूजनीयाः, तासु भक्तिः दर्शनीया। अतः सर्वत्रस्थितं विष्णुं भक्त्या पूजयेत्। द्वयोः योगयोः द्वेषरहितता च करुणा च तुल्ये।