एवं तत्र कालक्रमस्य विचारेण देवतानां दिवा एकवर्षः परिगण्यते। पितॄणां तु दिवा मनुष्याणां माससमः कथ्यते। देवयुगं द्वादशसहस्राणि देववर्षाणि स्मृतम्। एकैकस्य मन्वन्तरस्य गणना एकसप्ततिः एकैकेनैव देवयुगैः क्रियते। तत्रापि रात्रिः तावतीव यथैव दिवा, समाना परिगण्यते। शृणु, यत् किञ्चिद् युगं सहस्रसंवत्सरैः मान्यते, तेनैव प्रकारेण मासः च संवत्सरः च तस्य सृष्टिकर्तुः विज्ञेयौ। विष्णोः दिवा तु तथा ज्ञेया, रात्रिः च तस्य समाना स्मृता। सः परमात्मानं ध्यानपूर्वकं हरीः समीपे स्थित्वा, ब्रह्मरूपेण चराचरं जगत् ससर्ज। तदा स ब्रह्मा विस्मितः परमसन्तुष्टः हरीः पादौ प्रणम्य, तं नित्यसुखस्वरूपिणं वचोभिः प्रियैः यथार्हं स्तोतुम् आरब्धवान्। वासुदेवं निरालम्बनं जनसंहारकारिणं नमामि। जनार्दनं अचिन्त्यं अवर्णनीयस्वरूपं नमामि। सर्वतत्त्वात्मकं शान्तं जनार्दनं नमामि। परमात्पररूपिणं जनार्दनं नमामि। एकमूर्तिं सर्वस्य जनार्दनं नमामि। सर्वं शाश्वतं श्रेष्ठं जनार्दनं नमामि। निराकारं अनेकाकारं जनार्दनं नमामि। आदिदेवं प्रभुं जनार्दनं नमामि। करुणासिन्धो मां त्रातुम् इच्छामि, मम चेतः त्वां आह्वयति—नमस्ते। ततः शङ्खचक्रगदाधरः श्रीभगवान् परमानुरागेण प्रोवाच—न संशयः, अहं तैः तुष्टः सदा रक्षामि। भगवान् उवाच—अहं सदा भक्तिरूपेण लोकान् रक्षामि। अहं श्रोतुम् इच्छामि, मम कौतूहलम् अधिकम् अभवत्। कोटियुगेष्वपि तेषां महिमा न सम्पूर्णतया वर्णयितुं शक्यते। त एव निष्कामाः शान्ताः उत्तमाः भक्ताः स्मृताः। ये निरममाः, ते एव भक्ताः इति ख्याताः। ये विष्णोः भक्तानां भक्ताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। येषां चेतसि गङ्गा विश्वेश्वरः च, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये पूजां दृष्ट्वा प्रमोदन्ते, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये परनिन्दायाः विरताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये गुणेषु प्रवृत्ताः, ते भगवतानां ज्ञायन्ते। ये शत्रुमित्रयोः समदर्शिनः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये साधुसंसेवायाम् उत्सुकाः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये भगवद्वाक्यप्रवक्तुः भक्ताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये तीर्थभक्ताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये हरिनामभक्ताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये कूपतडागादिकर्तारः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। ये गवां गायत्र्याः च भक्ताः, ते एव भगवतानां श्रेष्ठाः। एवं श्रीनारायणीयपुराणे कालमहिमानं, ब्रह्मणः स्तुतिं, भगवत्कृपां च भक्तलक्षणानि च सुविस्तरं वर्णितानि।