मार्कण्डेयः महाभाग्यवान्, करुणान्वितः, धर्मनिष्ठः च आसीत्। स आत्मसंयमी, शान्तः, महाबुद्धिमान्, सर्वतत्त्वार्थविज्ञः च अभवत्। तेन विवेकिना मार्कण्डेयनाम्ना मुनिना विश्वस्य प्रभुः पूजितः। अतः स ऋषिः मार्कण्डेयः नारायण इति स्मृतः। यदा जगत् एकमेकं समुद्रम् अभवत्, तदा जनार्दनः स्वबलं प्रादर्शयत्। मृकण्डुसुतः बुद्धिमान् विष्णुभक्तिसम्पन्नः च तत्र स्थितः आसीत्, यावत् हरिः स्वयं विश्रान्तः तत्र आसीत्। तत्र कालविभागः उक्तः—पञ्चदश निमिषानां योगः एकः इति कथ्यते। त्रिंशत् निमिषाः एकां घटिकां जनयन्ति। मासः द्वौ पक्षौ संयोज्य त्रिंशत् दिनानि वहति। एवं गणनया संवत्सरः एकः भवति, यः देवतानां एकः दिवसः इति अभिहितः। पितृणां तु एकः दिवसः मानवस्य एकमासेन तुल्यः इति कथ्यते। दिव्ययुगः द्वादशसहस्र देववर्षाणि अस्ति। एकः मन्वन्तरः एकसप्तत्येक दिव्ययुगानां गणनया भवति। रात्रिः तु दिवसस्य तुल्या एव। शृणु—यत् सहस्रमानववर्षेण मीयते, तेनैव विधिना मासः च वर्षः च सृज्यते तस्य स्रष्टुः। विष्णोः दिवसः एवं ज्ञेयः, रात्रिः तु समाना इति कथ्यते। मार्कण्डेयः परमात्मानं ध्यानं कृत्वा हरौ सन्निधौ स्थितः। तेन ब्रह्मरूपेण चराचरं जगत् सृष्टम्। विस्मितः परमसन्तुष्टः स हरिं प्रणम्य तस्य चरणयोः शिरः नयामास। अनन्तानन्दस्वरूपं तं हरिं प्रिययुक्तैः वचोभिः स्तुतवान्। वासुदेवम् अनाश्रयम् जननाशनम् नमामि। जनार्दनम् अगम्यगम्यं अनिर्वचनीयं नमामि। जनार्दनम् सर्वतत्त्वमयं शान्तस्वरूपं नमामि। जनार्दनम् परात्पररूपं नमामि। जनार्दनम् एकं परमं सर्वरूपं नमामि। जनार्दनम् सर्वं शाश्वतं श्रेष्ठं नमामि। जनार्दनम् निराकारं बहुरूपं नमामि। जनार्दनम् आदिदेवम् ईश्वरम् नमामि। दयासिन्धो रक्ष मे, मम मनः त्वां आह्वयति—नमस्ते। तदा शङ्खचक्रगदाधरः भगवन् परमस्नेहेन भाषितवान्—निश्चितम्, अहं तैः तुष्टः, सदा तान् रक्षामि। अहं सदा लोकान् भगवत्सेवारूपेण रक्षामि। अहं एतद् श्रोतुम् इच्छामि, यतः मम जिज्ञासा पूर्णा। अनेकेषु कल्पेषु अपि तेषां महिमा सम्पूर्णतया न वर्णयितुं शक्यते। ते कामरहिताः शान्ताः—सर्वे भक्तश्रेष्ठाः। ये अपरिग्रहभावनया स्थिताः, ते भक्ताः इति प्रसिद्धाः। ये विष्णुभक्तानां भक्ताः, ते भगवद्भक्तेषु श्रेष्ठाः। येषां मनः गङ्गायां विश्वेश्वरे च स्थितम्, ते भगवद्भक्तेषु एव उत्तमाः।