सर्वत्र एव प्रायश्चित्तविधिः प्रवर्तते, हे मुनिश्रेष्ठ। त्रिविधं मद्यं ज्ञेयम्—गौडी, पैष्टि, माध्वीति। दुग्धं वा घृतं वा गोमूत्रं वा यदेकं, हे मुने, तद् गृहित्वा पक्वलोहसदृशं कृत्वा, ततः जलं पिबेत्। यदि ताम्रपात्रेण तद् पिबेत्, मृत्युम् आप्नोति। यदि द्विजातिः अज्ञानतः मद्यं पिबेत्, न मद्यमिति मन्यमानः, स यथान्यायं वर्तेत। रोगोपशमाय वा औषधरूपेण चेद् मद्यं पिबेत्, तत्र अपि नियमः अस्ति। मद्येन स्पृष्टं पात्रं, तद्वत् मद्यपात्रोदकं च, पान्यं न भवेत्। तद्वद् तालमद्यं, पानसं, द्राक्षामधु, खर्जूरसम्भवम् इति च ज्ञेयम्। गौडी, माध्वी, सुरा, मद्यम् इति—एकादश प्रकाराः स्मृताः। यदि द्विजातिः अज्ञानतः एतेषां किञ्चिद् पिबेत्, तद् यथाविधि प्रायश्चित्तं कुर्यात्, साक्षात्, रहस्येन, वा बलात् अपि यदि पिबेत्। स्वर्णपरिमाणं मनुना अन्यैश्च ऋषिभिः निर्दिष्टम्। सूर्यरश्मौ वातायने स्थाप्य दृश्यते। अष्टि-रजांसि निष्कः स्यात्, तेषां त्रयः राजिकायाः तिलम्, त्रयः यवाः कृष्णलम्, तेषां पञ्च माषः इति उक्तम्। यदि ब्राह्मणस्य धनं अज्ञानतः गृह्णीयात्, तदा द्वादशवर्षाणि प्रायश्चित्तं कुर्यात्, यथापूर्वम्। एवं गुरोः, यजमानस्य, साधूनां च धनस्यापि। यदा शरीरं तु पश्चात्तापेन स्पृश्यते, तदा सम्पूर्णं प्रायश्चित्तं यथाविधि आचरितव्यम्। यदि क्षत्रियः ब्राह्मणस्य धनं गृह्णाति पश्चात् पश्चात्तापं अनुभवति, तदा सान्तपनव्रतम् आचरित्वा द्वादशाहं उपोष्येत्। यः परस्य उपवेशनं करोति, गावः भूमिं वा गृह्णाति, तदा अपि प्रायश्चित्तं आवश्यं कुर्यात्। यदि रजांसमानं सुवर्णं चौर्येण गृह्णाति, तदा एकाग्रचित्तः प्रायश्चित्तं कुर्यात्। निष्कपरिमाणं सुवर्णं गृह्णन् त्रिविधं प्राणायामं कुर्यात्। यदि गोमाषपरिमाणं सुवर्णं चौर्येण गृह्णाति, तदा यथान्यायं आचरेत्। द्विजातिः यदि यवपरिमाणं सुवर्णं चौर्येण गृह्णाति, स शुद्धिं लभते। कृष्णलपरिमाणं सुवर्णं चौर्येण गृह्णन् सान्तपनव्रतम् आचरितव्यम्। गोमूत्रपक्वयवभोजनं संवत्सरमेकं कृत्वा शुद्धिं प्राप्नुयात्। ब्रह्महत्या-व्रतं द्वादशवर्षाणि एकाग्रचित्तः आचरेत्। सान्तपनव्रतं सम्यक् आचरितव्यम्, अन्यथा पतति। यदि रजतम् अपि चौर्येण गृह्णाति, हे मुने, तदा विद्वान् चान्द्रायणव्रतं कुर्यात्। द्वे चान्द्रायणव्रते तस्य पापक्शयकारिण्यः। सहस्रातिरिक्ते चौर्ये ब्रह्महत्या-व्रतं आचरितव्यम्। सहस्रनिष्कपरिमाणे चौर्ये पराकव्रतम् उक्तम्। अथ गुरुपत्न्युपगमनस्य प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि। स्वयम् एव लिङ्गच्छेदनं कृत्वा पापं घोषयेत्। सुखदुःखयोः मार्गे गच्छन् कदापि न चिन्तयेत्। अथवा पापं घोषयित्वा गुह्यात् वा वातवेगेन वा पतितुम् अर्हति। द्वादशवर्षाणि ब्रह्महत्या-व्रतं एकाग्रचित्तः आचरेत्। गोमयाग्निना दग्धः द्विजश्रेष्ठः शुद्धिं प्राप्नोति। एवं पापस्य प्रायश्चित्तविधिः श्रुतः, यथाशास्त्रं सर्वेभ्यः पापेभ्यः विमोचनाय।