सः दृढनिश्चयः शान्तः आत्मसंयमितः कृतकृत्यश्च गार्हस्थ्यधर्ममाविशत्। सा च मनसा वाचा कायेन च पतिसंयुक्ता सदा पतिसेवायामेव स्थिताभूत्। दशमासानां समाप्तौ सा दिव्यतेजसमात्मानं पुत्रं प्रासूत। ततः तस्य जातकर्मादिसंस्काराः शुभाः विधिपूर्वकं कृताः। पञ्चमे वर्षे सः कुमारः उपनयनेन सानन्दः अभवत्। तदा तेन पितृवाक्येन – “द्विजातीन् सदा विधिवत् नमस्कर्तव्यं, वेदाध्ययनपूर्वकं वेदकर्माणि कर्तव्यानि, निषिद्धं वाचादिदोषं च वर्जयेत्, कस्यापि द्वेषो न कार्यः, सर्वेषां हितमेव आचरितव्यम्” इति – उपदिष्टः। एवं तेन पित्रा उपदिष्टः महर्षिः मार्कण्डेयः अभवत्। सः महाभाग्यः दयालुः धर्मनिष्ठः च, आत्मसंयमितः शान्तः महाबुद्धिमान् सर्वतत्त्वार्थवित् च। सः मार्कण्डेयः प्राज्ञः विश्वनाथं सम्यगुपास्य। अतः स एव ऋषिः मार्कण्डेयः नारायण इति स्मृतः। यदा जगत् एकमेकसागरे निमग्नम् अभवत्, तदा जनार्दनः स्वशक्तिं प्रादर्शयत्। मृकण्डुपुत्रः सः प्राज्ञः विष्णुभक्तिसंपन्नः मार्कण्डेयः, यावत् हरिः स्वपन्न आसीत्, तावत् तत्रैव स्थितवान्। स कालः दश पञ्च च निमेषाः इति कथ्यते। त्रिंशत् निमेषाः एकां घटिकां जनयन्ति। त्रिंशद् दिवसाः मासः, द्वौ पक्षौ तत्र। एवं संवत्सरः स्यात्, यः देवतानां दिवसः। पितृणां दिवसं मानवमासेन तुल्यं विदुः। दिव्ययुगं द्वादशसहस्रदेववर्षाणि। एकः मन्वन्तरः एकसप्ततिः दिव्ययुगानि। दिवसस्य रात्रिश्च तुल्या इति श्रूयते। यत् सहस्रवर्षैर्मानुषैः मीयते, तेनैव प्रकारेण मासः संवत्सरश्च तस्य विधातुः विज्ञेयः। विष्णोः दिवसः एवं ज्ञेयः, रात्रिश्च तस्य तुल्या। सः परात्मानं ध्यानयुक्तः हरिसन्निधौ स्थितः। ततः सः ब्रह्मरूपेण चराचरं विश्वं सृजति स्म। विस्मितः परमसन्तुष्टः सः हरिपादयोः प्रणम्य, तं नित्यसुखरूपिणं मधुरैः योग्यैः वाक्यैः स्तोतुम् आरब्धवान्। “अनालम्बनं जननाशनं वासुदेवं नमामि। अचिन्त्यम् अवर्णनीयम् जनार्दनं नमामि। सर्वतत्त्वमयं शान्तं जनार्दनं नमामि। परात्पररूपं जनार्दनं नमामि। सर्वरूपैकं जनार्दनं नमामि। सर्वं शाश्वतं श्रेष्ठं जनार्दनं नमामि। निराकारं बहुरूपं जनार्दनं नमामि। आदिदेवं प्रभुं जनार्दनं नमामि” इति।