ज्ञानस्वरूपः शुद्धः परमः सनातनदीपः स भगवान् परमार्थतत्त्वमयः कथ्यते। स एव निरुपाधिकः, निर्गुणः, परमातिपरः, आत्मा ध्यानयोग्यः। तं च परमात्मानं सदा मनसा चिन्तयेत्, इन्द्रियसंयमेन सह, सहस्रशिरसम् ईश्वरं ध्यायन्। एवं परं ब्रह्मानन्दं, परमं सनातनदीपं स प्राप्नोति। यः तं परमं स्थानं गच्छति, स दुःखरहितः भवति; तत्र प्राप्त्वा शोको न विद्यते। ये च नारायणभक्ताः, ते विष्णोः परमं पदं यान्ति। एवं शास्त्रश्रवणेन सर्वपापविनिर्मुक्तिः सुलभा, असंशयं तद्विद्यते। यः भूमौ शय्यां कुर्यात्, ब्रह्मचर्यं च आचरेत्, रात्रौ ब्राह्मणान् आह्वयेत्, स पुण्यलाभी भवति। श्राद्धकर्मकर्त्ता रात्रौ स्त्रीपाकं भैषज्यं च त्यजेत्। तथा, श्राद्धकर्ता भोजकश्च दिवा शयनं वर्जयेत्। ब्रह्महत्यादिकर्मा, पतितः, नरकं याति निश्चितम्। सत्क्रिया-निष्ठः, शान्तः, कुलीनः च भवेत्। त्रिविधं मधु, त्रिविधं तण्डुलं वेदितव्यं, सर्वभूतहिते परमो दयालुः स्यात्। वेदान्तार्थविशारदः, लोककल्याणनिष्ठः, शास्त्रप्रवचने प्रवृत्तः, सत्संवादे च रतः स्यात्। श्राद्धकर्मणि ये वर्जनीयाः, तान् वक्ष्यामि—शृणु। कुष्ठी, विकृतनखः, लम्बकर्णः, व्रतनाशकः, दूषकः, चपलः, देवदासः, पापात्मा, कुपाठश्रुतिपरः, परान्नभक्षकः, मुण्डः, वर्तुलशिराः, अप्रत्यक्षयाजकः, विष्णुभक्तिरहितः, शिवभक्तिविमुखः, स्मृतिविक्रेता, मन्त्रविक्रेता, वेदनिन्दकः, ग्रामापणद्रव्यदायकः, मायाचारी—एते सर्वे श्राद्धे त्याज्याः। ब्राह्मणः यः आहूतः, स ब्रह्मचारी, जितेन्द्रियः स्यात्। द्विजो विज्ञः, कुशधारी, आत्मसंयमी आह्वेयः। विद्वान् श्राद्धं कुटपकाले एव आचरन्, तस्मिन् काले पितृभ्यो दत्तं नश्यति न कदापि। तस्मात्, उत्तमद्विजेभ्यः तस्मिन्नेव काले दानं विधेयं। अन्यथा राक्षसं स्यात्, पितृभ्यः न प्राप्नोति। दाता नरकं याति, ग्राही च नरकं गच्छति। ज्ञानी श्राद्धं दिवा विदारितायां सायं कुर्यात्। पूर्वतिथ्यन्ते कर्तव्यम्, पुरातननवयोरपि पालनम्। या तिथि सायं व्याप्नोति, सा श्राद्धे श्रेष्ठकाला प्रसिद्धा। सर्वेषां मतं न भवति, हे मुनिश्रेष्ठ, दानकाले। प्रायश्चित्तशुद्धचित्तः अनुमतिं प्राप्नुयात्। विश्वेदेवानां च पितृणां च त्रयः विधिना कार्याः। श्राद्धार्थमुपयुक्त्य अनुमतिः लब्ध्वा द्वे मण्डले सम्यक् स्थापयेत्। वैश्यस्य वर्तुलं मण्डलं ज्ञेयम्, शूद्रस्य तु प्रक्षालनम्। आत्मनं नियोजयेत्, न तु वेदविहीनं ब्राह्मणम्। एवं श्राद्धकर्मणि सम्यगाचारः, पात्रविचारः, कालविचारश्च परमविधेयः इति श्रुतिर्निर्दिशति।