यदा तस्य मनसि सर्वेषु वस्तुषु वैराग्यं समुत्पन्नं भवति, तदा सः वेदान्ताध्ययननिरतः शान्तः, जितेन्द्रियः, आत्मसंयमयुक्तः च भवति। शमादिगुणैः सम्पन्नः, कामक्रोधविवर्जितः, शत्रौ मित्रे च समानदृष्टिः, समानं मानअपमानयोः च धारयन्, सदा भिक्षया जीवेत्, न तु एकगृहभोजनकर्ता भवेत्। विवादरहितस्थलेषु एव भिक्षायै गच्छेत्। सदा प्रणवपाठनपरः, आत्मसंयमी, जितेन्द्रियः च भवेत्। तस्य सहस्रशः प्रायश्चित्तानि अपि न prescribed; तस्य तु प्रायश्चित्तं न विद्यते। सः चाण्डालसमानः, जात्याश्रमदोषयुक्तः इति दृष्टव्यः। द्वन्द्वरहितः, निरममः, शान्तः, मायातीतः, निरसूयकः, ज्ञानस्वरूपः, निष्कलङ्कः, परमः, नित्यप्रभास्वरूपः च भवति। सः निर्गुणं परमात्मानं, परमपरं, सदा ध्यानं कुर्यात्। जितेन्द्रियः, सहस्रशिरसम् देवम् सदा ध्यानं कुर्यात्। सः परमं सुखं, परमं नित्यप्रभां, प्राप्नोति। सः तं परमं स्थानं प्राप्नोति, यत्र गत्वा न शोचति। नारायणपरायणाः तद् विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। एतत् श्रवणेन सर्वपापात् विमुक्तिः भवति; अस्य विषये न किंचित् संशयः। यः भूमौ शय्यां कुर्यात्, ब्रह्मचर्यं पालनं कुर्यात्, रात्रौ ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्, श्राद्धकर्ता रात्रौ स्त्रीभिः पक्वं भोजनं, औषधीनां च सेवनं वर्जयेत्। श्राद्धकर्ता तथा भक्ता अपि दिवास्वप्नं वर्जयेत्। ब्रह्महत्याकृतः, पतितः, नरकं गच्छति। सत्क्रिया-निष्ठः, शान्तः, कुलीनः भवेत्। सः त्रिविधं मधु, त्रिविधं तण्डुलं च जानाति, सर्वभूतानां प्रति परमदया युक्तः भवेत्। सः वेदान्तार्थनिपुणः, सर्वलोकहिते प्रवृत्तः। सः अन्येषां शिक्षायाम्, शास्त्रसत्यम् व्याख्याने च निरतः भवेत्। अहं ते श्राद्धे वर्जनीयान् ब्रूयामि; तान् श्रुणु। कुष्ठी, विकृतनखः, लम्बकर्णः, व्रतभङ्गकर्ता, दुर्वाच्, स्वधर्मत्यागी, देवदासी, दुष्टः, मिथ्याशास्त्रनिष्ठः, परान्नभोजी, मुण्डः, गोलशिराः, अश्वयज्यपुरोहितः, विष्णुभक्तिहीनः, शिवभक्ति-त्यागी, स्मृतिविक्रयी, मन्त्रविक्रयी, वेदनिन्दायुक्तः, ग्रामपण्यवितरणकर्ता, कपटाचारनिष्ठः—एते श्राद्धात् सावधानी वर्जनीयाः। ब्राह्मणः आमन्त्रितः ब्रह्मचारी, आत्मसंयमी भवेत्। द्विजश्रेष्ठं, दर्भग्रहणं, आत्मसंयमं युक्तं आमन्त्रयेत्। विद्वान् श्राद्धं कुटपकाले एव कुर्यात्। कुटपः इति कालः; तत्र पितृभ्यः यत् दत्तं, तद् अव्ययम्। अतः तस्मिन्नेव काले द्विजश्रेष्ठेभ्यः दानं कर्तव्यम्। राक्षसः इति तद् ज्ञेयम्; तद् पितृभ्यः न गच्छति।