अमृतमयं आवरणं त्वं असि; भोजनात् पूर्वं जलं आचाम्यं भवति। प्रारम्भिकाः हविः समर्प्य जलं आचम्य ततः भोजनं कर्तव्यम्। रात्रौ अपि यथाशक्ति शय्यां, आसनं, भोजनं च दातव्यं। यदा धर्माचरणं परित्यज्यते तदा प्रायश्चित्तं आवश्यकं भवति। स्वभार्यां पुत्रेभ्यः समर्प्य, एकाकी वा तया सह वनं गन्तव्यं। भूमौ शयनं, ब्रह्मचर्यं, पञ्चमहायज्ञेषु निष्ठा च आवश्यकम्। सर्वभूतानां प्रति दया, केवलं नारायणस्य भक्ति च धार्यं। अष्टमात्रं भोजनं कर्तव्यम्, रात्रौ भोजनं न कर्तव्यम्। मैथुनं त्याज्यं, निद्रा आलस्यं च त्याज्यं। वनवासिनः चन्द्रायणादि तपांसि कर्तव्यानि। यदा सर्ववस्तुषु वैराग्यं चित्ते जायते, वेदान्ताध्ययनं, शमः, दमः, इन्द्रियनिग्रहः च साधनीयम्। शान्ति, रागद्वेषरहितत्वं, कामक्रोधवर्जितत्वं च आवश्यकम्। शत्रौ मित्रे च समता, मानापमानयोः समत्वं धार्यं। सदा भिक्षया जीवितव्यं, एकस्मिन्गृहे भोजनं न कर्तव्यम्। यत्र विवादः नास्ति तत्रैव भिक्षायां विचरितव्यं। सदा प्रणवजपं कर्तव्यम्, शमदमादिभिः युक्तः भवेत्। सहस्रशः प्रायश्चित्तैः अपि तस्य प्रायश्चित्तं न निर्दिष्टम्। स जातिवर्णाश्रमदोषैः चाण्डालसमः गण्यः। द्वन्द्वरहितः, ममत्वरहितः, शान्तः, मायातीतः, असूयारहितः, ज्ञानस्वरूपः, निर्मलः, परः, नित्यप्रभः भवेत्। निर्गुणं परमात्मानं, परमपरं च चिन्तयेत्। निगृहितेन्द्रियः सदा सहस्रशीर्ष्णं देवम् ध्यायेत्। सः परमं सुखं, परमं नित्यप्रभं प्राप्नोति। परमं पदं प्राप्नोति, यत्र गत्वा शोकः न अस्ति। नारायणपरायणाः विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। एतस्य श्रवणेन सर्वपापेभ्यः विमुक्तिः, न संशयः। भूमौ शयनं, ब्रह्मचर्यं, रात्रौ ब्राह्मणान् आमन्त्र्य च—श्राद्धकर्ता रात्रौ स्त्रीभिः पक्वं भोजनं, औषधीयं च त्यजेत्। श्राद्धकर्ता तथा भुक्ता दिवास्वप्नं अपि त्यजेत्। ब्रह्महत्याकृतः, पतितः, नरकं याति। धर्मनिष्ठः, शान्तः, कुलीनः भवेत्। त्रिविधं मधु, त्रिविधं तण्डुलं च जानाति, सर्वभूतानां प्रति परमदया भवेत्। वेदान्तार्थनिष्ठः, सर्वलोकहिते रतः भवेत्। परान् उपदिशति, सत्यशास्त्रव्याख्याने रतः भवेत्। श्राद्धे ये त्याज्याः तान् अहं कथयामि; शृणु। कुष्ठी, विकृतनखः, लम्बकर्णः, व्रतान्तः—दोषयुक्तः। निन्दकः, परिवर्तकः, देवदासः, दुष्टः। कुपुस्तकनिष्ठः, परभोजनभुक्। मुण्डः, गोलशीर्षः, अपात्रयाजकः—एते श्राद्धे त्याज्याः।