एकदा धर्मज्ञः ब्राह्मणः शिष्याय उपदेशं दत्तवान्। सः अवदत्— गृहस्थः जलैः, पक्वान्नेन, मूलफलैः, स्वगृहात् दानेन च पूजां कुर्यात्। यः पात्राय दानं ददाति, सः पापानि परे समर्प्य पुण्येन सह प्रयाति। अतः अतिथिः विष्णुतुल्यः मान्यः इति विद्वांसः वदन्ति। प्रतिदिनं ब्राह्मणान् पितृन् च अन्नपानैः तर्पयेत्। तस्मात् पञ्चमहायज्ञाः नित्यं कर्तव्याः। राज्ञः ब्रह्मयज्ञः च पञ्चयज्ञेषु गण्यौ स्तः। द्विजातिनां भोजनपात्रं धनाभावेऽपि न त्याज्यम्। भोजनानन्तरं मुखात् निष्क्रान्तं अन्नं सुरासमानं इति विद्वांसः वदन्ति। लवणं प्रत्यक्षं गृह्यते, गोमांसं च, अशुद्धं इति कथ्यते। ब्राह्मणस्य सन्निधौ शब्दः न कर्तव्यः, तेन नरकं याति। त्वं अमृतमयः आच्छादनः; भोजनपूर्वं जलं पिबेत्। प्रारम्भिकं हविः समर्प्य जलं पित्वा भोजनं कुर्यात्। रात्रौ अपि यथाशक्ति शय्यां, आसनं, अन्नं च दद्यात्। आचारत्यागे प्रायश्चित्तं आवश्यकम्। स्वपत्नीं पुत्रेभ्यः समर्प्य, एकाकी वा सहया वनं गच्छेत्। भूमौ शयनं, ब्रह्मचर्यं, पञ्चयज्ञनिष्ठा च भवेत्। सर्वभूतहितं, नारायणैकनिष्ठः च। अष्टमात्रं अन्नं भुञ्जीत, रात्रौ न भुञ्जीत। मैथुनं न कुर्यात्, निद्रालस्यं च वर्जयेत्। वानप्रस्थः चान्द्रायणादि तपांसि आचरितुम् अर्हति। यदा सर्ववस्तुषु वैराग्यं मनसि जायते, वेदान्ताध्ययननिष्ठः, शान्तः, जितेन्द्रियः च भवेत्। शमादिगुणसम्पन्नः, कामक्रोधवर्जितः। शत्रुमित्रयोः, मानापमानयोः च समः। सदा भिक्षया जीवेत्, एके गृहे अन्नं न भुञ्जीत्। विवादरहिते स्थले भिक्षां याचेत्। सदा प्रणवं जपेत्, जितेन्द्रियः। सहस्रप्रायश्चित्तैः अपि तस्य प्रायश्चित्तं न विद्यते। जातिवर्णाश्रमदोषात् चाण्डालसमः इति गण्यः। द्वन्द्वरहितः, ममतारहितः, शान्तः, मायातीतः, निरसूयकः। ज्ञानस्वरूपः, निर्मलः, परमः, नित्यप्रभः। निर्गुणं परमात्मानं चिन्तयेत्, परमपरमात्। जितेन्द्रियः, सहस्रशीर्ष्णं देवम् सदा ध्यानयेत्। सः परमं सुखं, परमं नित्यप्रभं प्राप्नोति। परमं स्थानं प्राप्नोति, यत्र गत्वा न शोचति। नारायणनिष्ठाः विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। एतत् श्रवणेन सर्वपापविमुक्तिः, न संशयः। भूमौ शयनं, ब्रह्मचर्यं, रात्रौ ब्राह्मणान् आमन्त्रयन् यः। श्राद्धकर्ता रात्रौ स्त्रीपाकं, औषधं च वर्जयेत्। श्राद्धकर्ता तथा भुक्ता दिवास्वप्नं वर्जयेत्। एवं धर्मनिष्ठः पुरुषः धर्ममार्गे चरन्, पुण्यं प्राप्नोति, परमं धाम विष्णोः गच्छति।