कदाचित् धर्मज्ञाः प्रवदन्ति—विवाहस्य विधानं विशुद्धं कर्तव्यम्। न कदापि तां स्त्रियम् उपयुञ्जीत यया मुखे रोमाणि प्रबलानि दृश्यन्ते, न च ककुद्ग्रीवा या भवति। यदि कश्चन पतिः पूर्वं स्त्रीं प्राप्तवान्, न तेन कलहप्रियां विचित्रभावां कटुवादिनीं वा स्त्रीं पुनः विवाहेन गृह्णीयात्। तथैव, पत्न्यां सति, न तेन अतीव कृष्णवर्णां रक्तवर्णां वा छद्मचारिणीं स्त्रियम् उपयुञ्जीत। न च सः श्वासक्लेशयुक्तां निद्रालुम् वा स्त्रियम् विवाहयेत्। नित्यपरदोषवादिनीं चौर्यशीलां वा स्त्रियम् अपि सः न विवाहयेत्। गर्वितां बकवृत्तिं वा स्त्रियम् कदापि न विवाहयेत्। यः स्त्रीं अतीव उग्रभाषिणीं वेत्ति, तां सम्पूर्णतया परित्यजेत्। यां च स्त्रीं अतीव परेषु पक्षपातिनीं वेत्ति, तां अपि परित्यजेत्। विवाहस्य विधानं यदा क्रियते, पूर्वं यः वरः आगतः स एव प्रथमतया विचार्यः; तस्य अभावे, अनन्तरं आगतः विचार्यः। गन्धर्वविवाहः राक्षसविवाहः पैशाचविवाहश्च अष्टमविवाहरूपेण परिगण्यन्ते। केचन ब्राह्मणाः दैवविवाहं वा आर्षविवाहं च अपि स्वीक्रियन्ति। पूर्वविधानानां अभावे, प्राज्ञः अनन्तरविधानानि एव आचरितुम् उचितम्। विवाहकाले वा अन्यत्र, सः सुवर्णकुण्डलानि धारयेत्, शुद्धवस्त्रद्वयं च। वंशदण्डं कमण्डलुं च जलपूर्णं गृहीत्वा गच्छेत्। पुष्पमालां धारयेत्, सुरभिं सुन्दरं च भवेत्। अन्यैः दत्तं अन्नं न भुञ्जीत, न च परदोषकथायाम् प्रविशेत्। उभाभ्यां हस्ताभ्यां कपालं न खादयेत्। देवपूजायाम् आचमने स्नाने व्रते च श्राद्धकर्मणि च, यथाविधानं आचरेत्। दोषयुक्तयानं न समारुह्येत, व्यर्थवादे च न प्रविशेत्। द्विजः गौः हलः वह्निः पर्वतः चैतान् वामतो न गच्छेत्। असूया मत्सरं दिवास्वप्नं च त्यजेत्। स्वनाम गोत्रं यशः च गूढं धारयेत्। द्विजः सुरापाने द्यूते गीतविनोदने च न प्रवर्तेत्। सर्पं मृतशरीरं वा स्पृष्ट्वा वस्त्रयुतः स्नानं कुर्यात्। देवालयं स्पृष्ट्वा अपि वस्त्रयुत एव जलं प्रविशेत्। अजव्याघ्रगर्दभधूलिः पुण्यं नाशयति इति श्रूयते। नीचपतिसंयुक्तानां संगं सर्वथा परित्यजेत्। नग्नः कदापि न सुप्तव्यम्। अशुद्धां ताम्बूलां न खादेत्, न च शयानं जनम् उद्बोधयेत्। वामहस्तेन विकटहस्तेन वा जलं न पिबेत्। योगिनः ब्राह्मणः व्रती तपस्वी वा न कदापि निन्दनीयः। अमावास्यायां पौर्णमास्यां च नियतं होमं कुर्यात्। यः पूजां परित्यजति, स सुरापायीव उच्यते धर्मज्ञैः। गृहस्थद्विजः अमावास्यायां पितृपक्षे च श्राद्धं कुर्यात्। यदा धान्यं न विद्यते, तदा श्राद्धं न कर्तव्यम्। तीर्थे पुण्यस्थले च गृहस्थः श्राद्धं सम्पादयेत्। शिरोभूषणे चिह्नं विना कृतं कर्म व्यर्थमेव। व्यर्थाचरणं त्याज्यम्; अतः कल्याणकामिनः द्विजातयः तद् वर्जयन्तु। ये कर्माणि सर्वफलदायिनि स्युः, तानि सम्यक् आचरितव्यानि। यदा विष्णुः तुष्टः भवति, तदा किमपि असाध्यं नास्ति, हे द्विजश्रेष्ठ! एवं धर्मशास्त्रे निर्दिष्टानि विधानानि श्रद्धया आचरितव्यानि।