यमः स्वकीयांश्च दूतानिदमाज्ञापयत्—ये सदा शान्ताः, सर्वलोकहितवादिनश्च भवन्ति, तेषां समीपे मम दूताः दूरं तिष्ठन्तु; एतेषां मयि कापि प्रभुत्वा नास्ति। ये च सदा पात्रे दानपराः, ये च वस्तुतः दरिद्राः, हरिनाम्नि च निष्ठां कुर्वन्ति, तानपि तत्कालमेव परित्यज्यन्ताम्। तथा ये दूताः शिवहर्योः समदर्शिनः, मानवेषु परोपकाररताश्च, तानपि त्यज्यन्ताम्। ये तु पापिनः, ये ज्ञानीनां पादोदकसिक्त्याऽपि नानन्दन्ति, तान्मम गृहे आनयत। ये देवद्रोहेन सन्तुष्टाः, जननाशकाः, दुष्कृतिपरायणाश्च, तानपि आनयत। ये ग्रामनाशकाः, अत्यन्तद्वेषिणः, ब्राह्मणधनलोभिनश्च, तानप्युपनीयत। ये चातिपापिष्ठमूढाः, ये विष्णोः मन्दिरं कदापि न गच्छन्ति, तानपि बलात् आनयत। मया यत् किञ्चिदकुशलं कर्म कृतम्, तत् मम प्रायश्चित्तेन दग्धमिति स्मरामि। तत्रैव मम सर्वाणि पापानि निःशेषेण विनष्टानि। तदा सहस्रसूर्यसमप्रभः यमः तस्मै प्रणनाम। यमस्य वचः श्रुत्वा, दूताः तस्मिन्परमं विश्वासमकुर्युः। सः तं विष्णोः परमधाम सन्ददौ। तस्मात् कर्मणः फलात्, हे मुनिश्रेष्ठ, अहं विष्णुलोके निवसामि स्म। विष्णोर्लोके स्थित्वा, पश्चादिन्द्रस्य लोके गतवान्। स्वर्गे किञ्चित्कालं स्थित्वा, ततः पृथिवीं प्राप्तवान्। पूर्वजन्मस्मृत्या, हे मुनिश्रेष्ठ, एतत्सर्वं मया ज्ञातम्। पूर्वं न जानामि यदेवैकादश्याः व्रतम्। यद् यत्कर्म स्वयमेव कृतं, तस्येदं फलमिह दृश्यते। अतः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अहम् एकादश्याः पुण्यव्रतम् आचरिष्यामि। ये नराः श्रद्धया एकादशीव्रतमाचरन्ति— एवं पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, महर्षिः गालवः हृष्टः अभवत्। मम जन्म सफलम्, वंशश्च पावितः। पुत्रकृत्यैः संतुष्टचित्तः सः, संयमेन सौम्येन च, किमन्यद् श्रोतुमिच्छसि? ततः ब्रह्मपुत्रः प्रमुदितचित्तः पुनः व्रतानां तत्त्वं व्याहरत्, येन पापसमूहः नश्यति। व्रतानां कथा परमपुण्या, सम्यक् कथ्यते चेत् हरिभक्तिं ददाति। तथा सर्वाश्रमाचारः, प्रायश्चित्तविधिश्च व्याख्येयः। महाकृपया, सम्यक् मां वक्तुमर्हसि। हरिः अक्षरः, स धर्मनिष्ठैर्वर्णाश्रमाचार्यैः पूज्यते। अहम् एतत् नियमेन वक्ष्यामि, यतः त्वं परब्रह्मणि भक्तः। एते वर्णाः, तेषु ब्राह्मणः श्रेष्ठः। त्रिविधं जननं लभ्यते—मातृतः, उपनयनेन, अध्ययनाच्च। स्ववर्णकर्म परित्यज्य, स पाखण्डीति बुधैः कथ्यते। अन्यथा पतितः सर्वकर्मभ्यः बहिष्कृतः स्यात्। देशाचारश्च ग्राह्यः, यदि सः शास्त्रविरुद्धो न भवति। धर्मोऽपि यदि स्वर्ग्यः न स्यात्, जनैः च निन्द्यते, तं न कर्तुमर्हति। द्विजातीनां परकन्यया विवाहः अनुमतः। शवस्य कृते मांसभक्षणं, वानप्रस्थाश्रमश्च, आजीवनं ब्रह्मचर्यं, मानवपशुयज्ञाश्च—एतानि कृत्स्नानि कलियुगे त्याज्यानि इति मनीषिणः वदन्ति।