अहं तत्र एकदा भीषणमुखं दंष्ट्राकरालं भूतराजं समीपमागच्छन्तं दृष्टवान्। तदा अहं विद्वांसं तं पृष्टवान्—“अस्य किम् उचितं व्रतम्, तत्त्वेन मे ब्रूहि।” स च चिरकालं चिन्तयित्वा पुनः पुनः मनसा विचिन्त्य, एकदा एवमचिन्तयत्—“एकादश्यां उपवासेन सर्वपापेभ्यो विमुच्यते। जागरणोपवासाभ्यां च निःपातकत्वमवाप्यते। तेन तस्य व्रतबलात् सर्वे पापा विनष्टाः।” ततः स भीषणात्मा करुणया सम्प्रेरितः मम पुरतः भूमौ प्रणम्य स्थितवान्। ततः स स्वसर्वान् अनुचरान् आहूय इदं वचनमुवाच—“ये धर्ममार्गे स्थिताः मनुष्याः, तान् मम पुरतः आनयत। ये सदा ‘नारायण, अच्युत, हरि, शरणं भव’ इत्येव वदन्ति, तान् मुमुच्यत शीघ्रम्, यतो हि ते शान्ताः सदा तद्वचनेन स्थिता इति। ये सदा शान्ताः सर्वलोकहिते वदन्ति, मम अनुचराः तेषां समीपं न गच्छन्तु; अहं तेषु अधिकारं न पश्यामि। ये सदा सत्पात्रे दानपराः, यथार्थदीनाः, हरिनाम्नि प्रवृत्ताः, तान् अपि त्यजत। ये शिवहरिसमदृष्टयः, ये च परोपकाररताः, तान् अपि मम दूताः त्यजन्तु। ये तु पापिनः, ये पण्डितपादोदकसिञ्चनेन न तुष्यन्ति, तान् मम गृहम् आनयत। ये देवद्रोहिणः, जननाशकाः, दुष्कृतिनिष्ठाः, तान् अपि आनयत। ये ग्रामनाशकाः, अतिद्वेषिणः, ब्राह्मणधनलोभिनः, तान् आनयत। ये चात्मनः विष्णोः मन्दिरं कदापि न गच्छन्ति, परमदुष्टमूर्खाः, तान् बलात् आनयत।” अहं तु पापकर्म स्मरन्, तदपि तपसा दग्धमिति मनसि स्मरामि। तत्रैव मम सर्वे पापाः निःशेषेण विनष्टाः। तदा यमः, सहस्रसूर्यसंकाशः, तस्मै नमस्कृत्य स्थितवान्। यमस्य वचः श्रुत्वा, तस्य दूताः परमं विश्वासं चक्रुः। ततः स मां विष्णोः परमधाम प्रेषयामास। तेन कर्मणा, मुनिश्रेष्ठ, अहं विष्णुलोके स्थितवान्। ततः विष्णुलोकात् इन्द्रलोकं गतवान्। स्वर्गे किञ्चिद्वासं कृत्वा, भूर्लोकमागतः। पूर्वजन्मस्मृत्या अहं सर्वमेतद्वेद्मि, मुनिश्रेष्ठ। पूर्वं न जानामि एष एकादश्याः व्रतमिति। यदात्मनः क्रियते कर्म, तस्य फलं तत्रैव दृश्यते। अतः, विप्रश्रेष्ठ, अहं शुभां एकादश्याः व्रतं करिष्यामि। ये नराः श्रद्धया एकादश्याः व्रतं कुर्वन्ति—इति। पुत्रस्य वचः श्रुत्वा, मुनिः गालवः प्रहृष्टः। मम जन्म सफलं जातं, वंशश्च विशुद्धः। एवं स पुत्रकर्मणा तुष्टचित्तः बभूव। संयमेन सौम्येन च, किं भूयः श्रोतुमिच्छसि? तदा ब्रह्मपुत्रः प्रमुदितः पुनः पुण्यश्लोकानि व्रतानि पापसंघविनाशनानि सत्त्वेन प्रोवाच। व्रतानां चरितं पुण्यतमं, यथावत् शृण्वातां हरिभक्तिप्रदं। तथैव सर्वाश्रमाचारः, प्रायश्चित्तविधिश्च वक्तव्यः। महाकृपया त्वं सम्यक् मे वक्तुमर्हसि। हरिः अव्ययः च, वर्णाश्रमाचाररतैः पूज्यते। अहं तु एतत् नियमेन वक्ष्यामि, यतः त्वं परमेश्वरभक्तः।