पुनः पुनः तं स्मरतां दुःखनाशिनं नमस्कृत्य, भगवतः शङ्खचक्रगदाधरस्य साक्षात् दर्शनं तैः प्राप्तम्। स सर्वाभरणभूषितः श्रीवत्सलाञ्छितवक्षाः, मुनिश्रेष्ठैः स्तू्यमानः, प्रमुखैः परिचारकैः परिवृतः च दृष्टः। तत्र उपस्थिताः सर्वे, हर्षसम्भ्रमयुक्ताः, अष्टाङ्गप्रणिपातेन भगवन्तं प्रणेमुः। तेषां विनयेन प्रहृष्टानां देवानां, शिरसि इन्द्रेण सह, प्रसन्नः स भगवान् उवाच। स उवाच— "स धर्मात्मा मुनिश्रेष्ठः, हे देवाः, भवतः न बाधते। सर्वथा हि श्रेष्ठदेवाः अन्यं न कदापि क्लेशयन्ति, स्वप्नेऽपि न। कः बुद्धिमान् स्वस्य रक्षणं कृत्वा, अन्यस्मिन् वैरं वहेत्? कः साधुः अन्यं क्रीडया वा हिंसायै वा समर्थः? सदा कामाद्यनुष्ठानेन यः, स भ्रमितचित्तः इति कथ्यते। परन्तु ये साधवः, ते असङ्गिनः इति साधुभिः कथ्यन्ते। अतः स्वस्थानं शान्त्या प्रतिगच्छत; स मुनिः भवतः न बाधिष्यते।" एवं देवमणिभूतः स भगवान्, मल्लिकापुष्पसङ्काशः, तेषां वरं दत्तवान्। तदा देवगणाः तुष्टचित्ताः, स्वर्गं यथागतं प्रतिनिवृत्ताः। तत्र निराकारं परमं ब्रह्म, स्वयंज्योतिः निर्मलम् आसीत्। दिव्यायुधधारिणं तं दृष्ट्वा, मृकण्डुः विस्मितः अभवत्। स स्रष्टारं सम्यग्वदनं, विश्वतेजसा दीप्तिमन्तं, शान्तं भगवन्तं अपश्यत्। स भूमौ साष्टाङ्गं प्रणिपत्य, शाश्वतं देवानां प्रभुं प्रणम्य, हस्तौ शिरसि स्थापयित्वा स्तोतुं प्रचक्रमे। "नमः अनन्ताय, परममायाविने, परमेषां परमाय, परगतये। अनेकमूर्तिमानपि असङ्गः, तं स्तव्यमानं परमेश्वरं अहं नमामि। अनुपमं भक्तिस्रोतः, भक्तवत्सलम्, सर्वेश्वरं, आद्यं स्तव्यम् अहं नमामि। विमोहविनिर्मुक्तः, तं शुद्धतमं संसारनाशनं अहं प्रणमामि। येन लोकः सेव्यमानः, यः विश्वाश्रयः, स परमेश्वरः, दयासिन्धुः।" एवं स्तूयमानः शङ्खचक्रगदाधरः परमसन्तुष्टः अभवत्। स स्नेहपूर्णया वाचा उवाच— "वरणीयं वरं वृणुष्व, स्थिरव्रत। यं कामं ते मनसि अस्ति, तं वरं वृणुष्व।" तदा स उवाच— "दुर्लभं हि ते दर्शनं अपात्रेऽपि स्मर्यते। धर्मिष्ठाः, दीक्षिताः, रागद्वेषविवर्जिताः अपि त्वां द्रष्टुं दुर्लभाः।" "एवमेव अहं पूर्णः, हे जनार्दन, लोकधारण; यत् त्वां दृष्ट्वा या परा स्थिति: सा मे लब्धा। मम दर्शनं कदापि निष्फलं न भविष्यति।" तदा भगवान् उवाच— "एवमेव, अहं सत्यवचनः अस्मि, मम वचनं मिथ्या न भवति।" तस्मै सर्वगुणसम्पन्नं, दीर्घायुषं, स्वस्वरूपवत्त्वं च वरं दत्त्वा, भगवान् उवाच— "मुनिश्रेष्ठ, तुष्टः सति मया त्रिषु लोकेषु किम् असाध्यम्?" एवं मृकण्डुः तत्रैव अन्तर्धानं गतः, तपश्चरणं च संहृतवान्। ततः, हे मुनिश्रेष्ठ, ब्रह्मर्षे, हरिः भृगुवंशजः किं चकार? स दीर्घायुषः मुनिः यत्र, तत्र वैष्णवीं मायां दृष्टवान्। स च मुनिः, विष्णुभक्त्या युक्तः, मर्कण्डेयमुनिं प्रति अनुग्रहेण प्रवृत्तः।