कश्चित् धर्मात्मा पुत्रः तस्य जातः, यस्य नामाभवत् भद्रशीलः, यः स्वात्मनिग्रहेण यशस्वी चासीत्। स भद्रशीलः, बाल्येऽपि स्वक्रीडायाम् अतिविवेकी सन्, स्वमित्रेभ्यः उपदिशन् तिष्ठति स्म यत् विष्णुः सदा सर्वैः पूजनीयः इति। एवं स बालः अपि स्वमित्राणि विष्णुभक्तिं प्रति प्रेरयति स्म। तस्य उपदेशेन ते सर्वे बालका विष्णुभक्ताः अभवन्, श्रद्धया सम्यक् पूजनं कुर्वन्तः। सदा सर्वलोकानां कल्याणमस्तु इति सः उक्तवान्। एकादश्याः व्रतम् उपनियतः स केशवाय समर्पयामास। तदा, तपोवननिधिः तेन अद्भुतकर्मणा विस्मितः, तमालिङ्ग्य पप्रच्छ। "धन्यं ते आचरणं, योगिभिः अपि दुर्लभम्। द्वन्द्वातीतः, निरहंकारः, शान्तचित्तः, हरिस्मरणपरायणः असि। महात्मनां सेवा विना अपि हरौ भक्तिर्लभ्या न स्यात्। हे वत्स, कुतः ते एषा अद्भुता निश्चयशक्तिर्जाता? भगवति भक्तिर्दृढा जाताऽस्ति, अतः अहम् अत्यन्तं विस्मितः।" एवं पितरं भद्रशीलः, मुनिश्रेष्ठः, सम्यक् पृष्टवान्। यथाकृतं सर्वं कर्म तेन पित्रे निवेदितम्। सः उक्तवान्—"पूर्वजन्मस्मरणेन यमवचनानि मया ज्ञातानि।" तदा तस्य पिता, प्रीतः सन्, प्राज्ञाय भद्रशीलाय प्रोवाच—"कस्य हेतोः, किं कारणं, सर्वं सम्यग् वद।" "अहं धर्मकीर्तिरिति विख्यातः, दत्तात्रेयोक्त्या उपदिष्टः। अनेकानि पापानि पुण्यानि च मया कृतानि। दुष्टपाखण्डिभिः सह संगमेन अहं तेषां मार्गानुगामी अभवम्। तैः पाखण्डिभिः पीडितः, वेदमार्गं परित्यज्य अधर्मे प्रवृत्तः। तदा, मम अधर्मकर्माणि दृष्ट्वा महेशसुताः अपि। सर्वदा पापकर्मरतः, दुष्क्रियासक्तः, सेनया सह वनं प्रविष्टः, तत्र नानाविधान् मृगान् हत्वा। तत्रात्युष्णार्कतापेन क्लान्तः, रेवायां स्नातः। अपि च, एकाकी, सेनाविहीनः, तीव्रहितेन पीडितः, क्षुधया क्लिष्टः। रात्रौ, एकादश्याः व्रतपरायणां स्त्रीं दृष्टवान्। तत्रैव, सेनाविहीनः सन्, रात्रौ जागरणं कृतवान्। तस्य जागरणस्य समाप्तौ, तत्रैव मम मृत्युर्भवति स्म। मया भीषणमुखं, दीर्घदंष्ट्रायुक्तं भूतं समीपं आगतम् दृष्टम्। ततः, हे विद्वन्, तस्य नियमान् सम्यग् आख्याहि। स चिरं चिन्तयित्वा, पुनरेवमचिन्तयत्—एकादश्यां उपवासेन सर्वपापविमुक्तिः स्यात्। जागरणोपवासाभ्यां पापरहितः भवति। तेन व्रतबलात् सर्वाणि पापानि नष्टानि। सः करुणया प्रेरितः, मम पुरतः साष्टाङ्गं प्रणम्य स्थितः। अनन्तरं सः स्वसर्वान् परिचारकान् आहूय, एवं आज्ञापयत्—"ये धर्ममार्गनिष्ठाः मनुष्याः, तान् मम पुरतः आनयत। ये नित्यं 'नारायण, अच्युत, हरि, शरणं भव' इति वदन्ति, तान् शान्तात्मानः सदा मुक्तिं यान्तु, तान् शीघ्रं विमोचयत।