भक्त्या तुष्टचित्तः सन् उपवासं समर्पयेत्। गीतैः वाद्यैः नृत्यैः पुराणश्रवणादिभिश्च सदा हरिं पूजयेत्। सम्यग्विधिना स्नात्वा, संयतेन्द्रियः विष्णुमर्चयेत्। द्वादश्यां तु, द्विजश्रेष्ठ, पयः पिबन् हरिसदृश्यत्वं प्राप्नोति। सौम्यवदनः सन्, ज्ञानदर्शनं दातुमनुग्रहः स्यात्। शक्त्यानुसारं ब्राह्मणान् भोजयेत्, तान् च दानैः सम्पूजयेत्। पञ्चमहायज्ञान् सम्यगनुष्ठाय, वाक्संयमेन स्वयमपि भुञ्जीत। एवं कर्ता विष्णोः पदं प्राप्नोति, यत्र पुनरागमनं दुष्करम्। अत्यन्तं पतितपापिनं जनं कदापि नापि पश्येत्। उपवासव्रतपरः सदा वार्तालापं न कुर्यात्। यज्ञविहीनैः, यथाविधि यज्ञं न कुर्वद्भिर्यः, तैः सह न संवादः कर्तव्यः। वैद्येन कविना देवद्विजद्वेषिणा च सह न कदापि संवादः। एवं व्रतपरः उपवासरतः तादृशान् जनान् नापि वाचिकं सत्कारं कुर्यात्। उपवासनिष्ठया परमं सिद्धिं प्राप्नोति, शुद्धो भवति च। विष्णोः समो देवो नास्ति, न तपोऽप्युपवासतः श्रेष्ठम्। न ज्ञानसमानं लाभं, न धर्मसमानं लाभं, धर्मात् श्रेष्ठः पिता नास्ति। अत्रापि प्राचीनमाख्यानं पठ्यते। पुरा सत्यनिष्ठो गालव ऋषिः आसीत्। स बहुपादपच्छन्ने, गजमृगसेविते स्थले वसन्। तत्र मूलकन्दफलैः पूर्णे, मुनिगणनिषेविते वने। तस्यात्मजः संयमी भद्रशील इति ख्यातिमानासीद्। बाल्येऽपि स बुद्धिमान् भद्रशीलः स्वसखीन् उपदिशन्, विष्णुः सदा पूजनीयः इति दर्शयामास। एवं स बालकः अपि अन्यान् उपशिक्षयामास, ते च सर्वे विष्णुभक्ताः श्रद्धया पूजां कृतवन्तः। सदा सर्वलोकानां कल्याणमस्तु इति स उपगायत्। एकादश्याः व्रतं कृत्वा केशवाय समर्पयामास। तपो निधिः तदाश्चर्यं दृष्ट्वा तमालिङ्ग्य पप्रच्छ। योगिषु अपि दुर्लभं तव आचारः शुभः। द्वन्द्वरहितः, निरलम्बः, शान्तः, हरिस्मरणरतः। महात्मनां सेवा विना अपि हरिभक्तिः दुष्प्राप्या। बालक, तव एषा अद्भुता निश्चयता कथं जाताऽस्ति? भगवति भक्तिः उत्पन्ना, अतोऽहं विस्मयं प्रपन्नः। एवं पितरं भद्रशीलः सर्वं यथाकृतं सम्यग् न्यवेदयत्। स्वपूर्वजन्मस्मरणात् यमवचनं वेद्मि। स तेन तुष्टः भद्रशीलं प्राज्ञं वाक्यमुवाच। कस्य वा कारणस्य वा सर्वमेतत् वक्तव्यमस्ति। धर्मकीर्तिरिति ख्यातः, दत्तात्रेयाज्ञया शिक्षितः। बहून्यधर्मधर्मकृत्यानि मया कृतानि।