एकदा भगवतः हरिदिनं सम्प्राप्ते, यः तस्मिन्नेव दिने भोक्तुम् इच्छति, स नूनम् सर्वपापेषु स्पृहयति, असंशयं। एकादश्यां तु, मोक्षकामः यः, स सर्वथा उपवासं कुर्यात्। मोक्षाभिलाषिणां जनानां एकादश्याम् उपवासः कर्तव्यः, पुनः पुनः मोक्षकामः सदा एकादश्याम् उपवासं कुर्यात्। हे ब्राह्मण, तस्मिन्नेव हरिदिने भूतानि अन्नेन तिष्ठन्ति, किन्तु यः एकादश्यां खादति, तस्य न कापि प्रायश्चित्तिः अस्ति। एकादश्याम् उपवासेन परमं मार्गं प्राप्नोति। ब्राह्मणैः संसारच्छेदकामिभिः सदा एष व्रतः पालनीयः। स्नात्वा, यथाविधि, संयतेंद्रियः विष्णुं सम्पूजयेत्। नारायणभक्तः विष्णोः सन्निधौ शय्याम् आचरन् भवेत्। ततः सुगन्धैः पुष्पैः च यथाविधि समर्पणं कुर्यात्। "हे पद्मनाभ, अहं भोक्तुम् इच्छामि; हे अच्युत, मम शरणं भव" इति मन्त्रोच्चारणं कुर्यात्। भक्त्या तृप्तचित्तः उपवासं समर्पयेत्। गीतैः, वाद्यैः, नृत्यैः, पुराणश्रवणैः च, सदा हरिस्मरणं कुर्यात्। पुनः, यथाविधि स्नानं कृत्वा, संयतेंद्रियः विष्णुं पूजयेत्। द्वादश्यां दिने, हे ब्राह्मन्, क्षीरपानं कृत्वा, हरिसदृशत्वं लभते। प्रसन्नवदनः सन्, ज्ञानदर्शनं प्रदातुम् अर्हसि। यथाशक्ति ब्राह्मणान् भोजयेत्, दानानि च दद्यात्। पञ्चमहायज्ञान् कृत्वा, स्वयं मितभाषी सन्, भोजयेत्। एवं कृतवान् विष्णोः धाम प्राप्नोति, यत्र पुनरावृत्तिः दुष्करः। न कदापि पतितान् पापिष्ठांश्च अपि दृष्ट्वा, तेषां सन्निकर्षं न गच्छेत्। व्रतिनः उपवासशीलस्य कदापि संवादोऽपि न कार्यः। यः यज्ञं न करोति, अथवा यथाविधि न करोति, तेन सह संवादः न कर्तव्यः। न च वैद्येन, न कविना, न देवद्विजद्वेषिणा सह संवादः कार्यः। एवमेव, उपवासव्रती तादृशान् जनान् वाचिकेनापि सम्मानं न कुर्यात्। एवं उपवासनिष्ठया परमं सिद्धिं प्राप्नोति, विशुद्धः च भवति। न कश्चन देवः विष्णोः समः, न च तपः उपवासात् श्रेष्ठम्। न च लाभः विद्यया तुल्यः, न च धर्मेण समो लाभः, न च धर्मात् पिता श्रेष्ठः। अत्रापि प्राचीनं आख्यानं पठन्ति। पुरा, गालवः ऋषिः नाम आसीत्, सत्यनिष्ठः। स बहुवृक्षसमावृतदेशे, हस्तिमृगसंकुले वसति स्म। तत्र मूलफलशाकनिर्भरं क्षेत्रं, मुनिगणनिवासितं च आसीत्। तस्यात्मजः संयमशीलः, भद्रशिल इति ख्यातः। स बाल्येऽपि, महाबुद्धिः भद्रशिलः, स्वसखीन् विष्णोः नित्यं पूजनं करणीयमिति उपदिशति स्म। एवं, हे मुनिश्रेष्ठ, बाल्येऽपि तेनैव उपदिष्टाः। ते पुण्यात्मानः, विष्णुभक्ताः, दृढश्रद्धया पूजनं कुर्वन्ति स्म। सदा सः "सर्वेषां लोकानां कल्याणं भूयात्" इति वदति स्म। एकादश्याः व्रतं कृत्वा, केशवाय समर्पयत्। तदा, तपोमयो मुनिः विस्मितः सन्, तमालिङ्ग्य पप्रच्छ। "तव आचारः शुभः, दुर्लभः च योगिभ्यः अपि। द्वन्द्वातीतः, निरलम्बः, शान्तः, हरिस्मरणनिष्ठः" इति तमुवाच।