ते सर्वे देवाः निर्लेपं नारायणं परमं प्रभुं शरणं जग्मुः। तं देवाधिदेवं पद्मनाभं जगद्गुरुं स्तुत्वा, मृकण्डु-मुनेर् अतितीव्रतपःभयात् शरणागतान् रक्षस्वेति विनयेन प्रार्थयामासुः। जगत्स्वरूपाय, ब्रह्माण्डकारणाय, लोकनाथाय, लोकसाक्षिणे, ध्यानरूपाय, ध्यानफलस्वरूपाय, भूम्यादिमूलरूपाय, चैतन्यस्वरूपाय, निराकाराय, स्वस्वरूपाय, बहुरूपाय, कृष्णाय, गोविन्दाय, लोकहिताय, सूर्यादिरूपाय, हविषां पितृयज्ञस्वरूपाय, स्मरणेन दुःखनाशकाय, पुनःपुनः नमस्कारं कृतवन्तः। ततः स भगवान् शङ्खचक्रगदाधरः तेषां पुरतः प्रकटितः। सर्वाभरणभूषितः श्रीवत्सवक्षाः, ऋषिप्रवरैः स्तुतः, श्रेष्ठपरिषद्भिः परिवृतः आसीत्। देवाः हर्षगौरवयुक्ताः अष्टाङ्गप्रणामैः नमः कृतवन्तः। तेषां विनताः, इन्द्रमुख्याः, सन्तुष्टः भगवान् उवाच— “स मुनिः, धर्मिष्ठः, युष्मान् न बाधते। सर्वथा श्रेष्ठाः देवाः अन्यं न बाधयन्ति, स्वप्नेऽपि न। स्वरक्षणं पूर्वं सुनिश्चित्य, अन्यं द्वेषं कः धीरः सहते? आर्यः कथं अन्यं क्रीडितुं वा हिंसितुं शक्नुयात्? कामादिभिः यः सदा युक्तः, स मोहितचित्तः इति कथ्यते। परन्तु आर्याः असक्ताः इति साधुभिः कथ्यन्ते। शान्ताः स्वस्थानानि गच्छन्तु, स मुनिः युष्मान् न बाधयिष्यति।” इत्युक्त्वा, मालतीपुष्पसमप्रभः भगवान् तेषां वरं दत्तवान्। तेन सन्तुष्टाः देवगणाः यथागतं स्वर्गं प्रत्यगच्छन्। तत्र परमात्मा निराकारः, स्वप्रकाशः, निर्मलः आसीत्। तं दिव्यायुधधरं दृष्ट्वा मृकण्डुस्तपोवनस्थः विस्मितः अभवत्। स स्रष्टारं शान्तं, प्रसन्नवदनं, विश्वदीप्त्या दीप्तं दृष्ट्वा, शाश्वतं देवाधिदेवं भूमौ प्रणम्य, शिरसि हस्तौ स्थापयित्वा स्तुतिं आरभत। स प्राह— “अनयोः पारयोः अतीताय, परममायाय, परमेष्टिनां श्रेष्ठाय, परममोक्षदाय, बहुरूपधारिणे, अप्राकृताय, स्तुत्याय, अनन्याय, भक्त्युत्पत्तिस्थानाय, भक्तवत्सलाय, सर्वेशाय, आद्यस्तुत्याय, मोहविनिर्मुक्ताय, परमशुद्धाय, संसारनाशकाय, जगदुपास्याय, विश्वधाम्ने, परमेश्वराय, करुणासिन्धवे, नमः।" ततः शङ्खचक्रगदाधरः परमसन्तुष्टः अभवत्। सोऽत्यन्तस्नेहपूर्वं उवाच— “वरोऽस्तु, स्थिरव्रत! यद् यत् मनः कामयते, तं वरं वृणु। यत् त्वां दर्शनं दुर्लभं अपि अयोग्येभ्यः, तत् स्मर्यते।