एकाकी दुःखपीडितः अहं निर्जने कानने विचरामि स्म। तत्र सा स्वयम् कृतानि सर्वाणि कर्माणि मम प्रकाशयामास। तत्रावां दशवर्षाणि मांसफलभक्षिणौ स्थितवन्तौ। रात्रौ देवालये तत्र मांसभोजनसुखेन हृष्टौ अभाव। नियतस्य कर्मणः भोगे समाप्ते, तौ उभौ एकस्मिन्नेव काले तस्मात् स्थलात् निर्गतौ। यदा वयं नृत्यसुखे निमग्नौ, तदा तीव्ररूपिणः यमदूताः आगच्छन् यमलोकाय वीतुम्। किन्तु तेन देवालयपवित्रणनामकं कर्मावां कृतवन्तौ। तस्मात् तत्र देवेशदूताः, शङ्खचक्रगदाधारिणः, मुकुटकुण्डलविभूषिताः, माल्यवनमालाभूषिताः, भयङ्करास्त्रधारिणः शृङ्गिनः च, यमदूतान् अपाकुर्युः। ते कृष्णभक्ताः दूताः तान् गृहीतुं प्रवृत्तान् यमदूतान् दृढम् ऊचुः— "हरिप्रियौ अयं निष्पापदम्पती मुक्तौ भवेताम्।" यः तु निर्दोषेषु पापकृत्, सः अधमः मनुष्यः इति विज्ञेयः। यः तु निर्दोषचित्तः सन् पापं करोति, सः अधमाधमः इति ज्ञेयः। दुष्टाः यमदण्ड्याः, वयं एतान् तत्र नेष्यामः। धर्माधर्मविवेकमपि वयं यमस्य समीपं नयामः। यमदूताः धर्मदर्पिणः तान् प्रत्युवाचुः— "ये सम्यग्विवेकशून्याः, तेषां महती आपद् अनिवार्या। किमर्थं यूयं पुनः पुनः पापकर्मण्येव प्रवृत्ताः? ते घोरे नरके स्थिताः यावत् चन्द्रार्कतारकाः। किमर्थं अहं पुनः पुनः पापं कुर्याम्? अतः वयं सत्यं धर्माधर्मकृत्यं एषां कथयिष्यामः।" "हरिरक्षितौ उभौ शीघ्रं विमोचयत। जीवनान्ते विष्णुगृहे तौ तस्य कृपया पापमुक्तिं प्राप्नुतः। परमं पदं लभ्यते, सेवायाः निष्ठया तु किमु वक्तव्यम्। योऽपि अन्ते कृष्णसेवां करोति, सः परमं गतिं प्राप्नोति। दूताः शीघ्रं गच्छन्ति, पापिनोऽपि तं परमं स्थानं यान्ति। सः अपि परमं धाम प्राप्नोति— दीर्घकालसेविनां तु किमु वक्तव्यम्।" "एतौ हरिगृहे सदा क्षीणशरीरौ सेवां कृतवन्तौ। एवं महाभाग्ययुक्तौ कथं दुःखं प्राप्नुयाताम्? तौ दिव्यरथपर्यङ्के आरोह्य विष्णोः परमं पदं अगच्छताम्। तत्र द्वौ ऋषी दिव्यान् भोगान् चिरकालं भुञ्जाते स्म, हे मुनेश्रेष्ठ।" "इहापि श्रीः हरिसेवया लभ्यते। एष फलप्राप्तिः, हे ब्राह्मण, या देवैः अपि दुरलभा। तस्मात् अस्माभिः परमश्रेयो लभ्यते इति निश्चितम्। यदि भूमिदानात् एषः लाभः, श्रद्धया कृतस्य तु किमु वक्तव्यम्?" एवमुक्त्वा ते स्तुत्यौ दम्पती स्वं धाम अगच्छताम्। सेवा सर्वेषां कामधेनुस्मृता। सा परमं श्रेयः ददाति, सर्वकामफलप्रदा च। यः एतद् पठति वा शृणोति वा, सः अपि परमं सुखं प्राप्नोति।