साधवः सत्सङ्गस्य महत्त्वं स्तुवन्ति, यः देवतानपि आनन्दं ददाति। तत्र बुद्धिमन्तः बलं, कीर्तिं, धनं, पुत्रान् च उत्पन्नं वदन्ति। यत्र साधवः महत् दयायाः कर्माणि कुर्वन्ति, तत्र जनः सर्वतीर्थस्नानं कृत्वा आत्मा शुद्धः भवति—नात्र संशयः। ततः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, मां आज्ञापय—किं ते प्रियं करवानि? सः तं हस्तेन स्पृशन्, स्नेहेन, परमसन्तुष्टः, वचः उवाच। विनयशीलः श्रद्धालुः जनः अस्मिन लोके बहून् शुभान् लाभान् प्राप्नोति। विनयेन मनुष्यः तदपि प्राप्नोति, यत् महात्मभिः दुष्करम्। ते सदा सुखं भवतु; इदानीं यत् अहं पृच्छामि, तत् वद। तेषु मध्ये, त्वं सदा ध्वजारोहणाय सज्जः भवितव्यः। कस्य हेतोः एषा घटना? यथार्थं वदितव्यं। अस्माकं कर्माणि इह लोकानां आश्चर्यं सन्ति। अहं सदा दुष्टाचारः आसम्, सर्वभूतानां हिंसायाम् रमितः। गोघ्नः, ब्राह्मणघ्नः, चौरः, सर्वजीवविनाशे प्रवृत्तः। एवं स्थितः, महर्षे, कियन्तं कालं अहं निपातितः न अभवम्? सदा पशुमांसं भक्षयन्, यात्रिकान् च लुण्ठयन्। एकदा, क्षुधया क्लान्तः, ग्रीष्मे दग्धः, तृषया पीडितः—तत्र समीपे महत् सरः आसीत्, हंसकादम्बसमाकुलम्। तत्र जलं पीत्वा, तटे विश्राम्य, मम श्रान्तिः निवृत्ता। विष्णोः भग्नमन्दिरे अहं स्वस्य आश्रयम् अकरवम्। पत्रैः, तृणैः, काष्ठैः च यथायोग्यं कुटीरं निर्मितवान्। तत्र, शिकाररूपेण, अहं बहून् पशून् हत्वा जीवितः। ततः, सा पुण्यस्त्री, विंध्यदेशे जाता, आगता। बन्धुभिः परित्यक्ता, दुःखिता, तनुः क्षीणवृद्धा। विधेः इच्छया, सा एकाकिनी, शून्ये अरण्ये भ्रमन्ती, आगता। तां दुःखेन पीडितां दृष्ट्वा, मम हृदयम् महद् दया उत्पन्नम्। ब्राह्मण, सा भ्रमणात् श्रान्ता, तदा अहं तां पप्रच्छम्— "न अहं कोकिलः, किं तु शिकारकुलोत्पन्ना। सदा परधनं चुरितवती, दुष्टवचनं च भाषितवती। किञ्चित्कालं, पतिना पालिता, लोकैः तिरस्कृता। एकाकिनी, दुःखेन पीडिता, अरण्ये विचरन्ती।" एवं सा स्वकृतानि सर्वाणि कर्माणि मम निवेदितवती। आवां तत्र दशवर्षाणि मांसफलभक्ष्ये जीवितवन्तौ। तत्र मन्दिरे, रात्रौ, मांससेवनेन आनन्दितवन्तौ। यदा भाग्यकृतं भोगं समाप्तम्, आवां एकस्मिन समये निर्गतवन्तौ। नृत्ये रममाणयोः, तीक्ष्णदूताः यमालयाय नेतुं आगतवन्तः। किन्तु, मन्दिरशुद्धिकर्मणः कारणात्, यत् आवाभ्यां कृतम्— देवराजदूताः, शङ्खचक्रगदाधारिणः, मुकुटकुण्डलधराः, मालावनमालाभिः भूषिताः, भीषणा, शस्त्रधारिणः, दंष्ट्रायुक्ताः, ते यमदूतान् दूरं नीतवन्तः।