सः सर्वभूतहिते निरतः, शान्तः, कृतज्ञः, कीर्तिमान् च आसीत्। सा अपि पतिसंयुक्ता, तं स्वजीवनमिव मन्यमाना, सदा सत्यनिष्ठा, धर्मपरायणा आसीत्। तौ उभौ कुलस्मरणे सदा जागरूकौ, महाभाग्ययुक्तौ, सत्यम् वदन्तौ, धर्मनिष्ठौ च आस्ताम्। तयोः कृते असंख्ययानि तडागानि, उद्यानानि, वनानि च निर्मितानि। सा तु नृत्यन्ती, परमसन्तुष्टा, मनोहरा, मधुरगानवती च आसीत्। सा रम्यं विस्तीर्णं ध्वजं उत्तोलयति स्म। देवाः अपि तस्याः उत्तमं मनः प्रज्ञां च सदा स्तुवन्ति स्म। तदा विब्हाण्डकः बहुशिष्यसमेतः, दर्शनकौतुकयुक्तः, आगतः। सः स्वपत्नीजनसमेतः, बहुधा जनैः सह, तं समागतम्। सः नीचासने उपविष्टः, अञ्जलिं कृत्वा, तं मुनिं सम्बोधितवान्। सः धर्मात्मा, साधुसंवर्धनम् एव सुरानपि प्रमुदितं करोति, इति स्तुतवान्। विद्वांसः वदन्ति, यत्र साधवः महाकृपां कुर्वन्ति, तत्र तेजः, कीर्तिः, सम्पदः, पुत्राः च जायन्ति। यत्र धर्मात्मानः महान् दया-कर्माणि कुर्वन्ति, तत्र सर्वतीर्थस्नानमिव, आत्मा शुद्धः भवति, अस्य विषये न संशयः। सः ब्राह्मणश्रेष्ठं प्रार्थयन्, "आज्ञापय, किं ते प्रीत्यर्थं करवानि?" इति उक्तवान्। विब्हाण्डकः तं हस्तेन स्पृशन्, स्नेहेन, अत्यन्तहृष्टः, तं सम्बोधितवान्। "यः विनीतः, श्रद्धालुः, सः अस्मिन् लोके बहून् लाभान् प्राप्नोति। विनयेन, जनः तद् अपि प्राप्नोति, यत् महात्मभिः दुर्लभम्। सर्वदा ते कल्याणं भवतु, किं वदामि, यद् अहं पृच्छामि।" इति उक्तवान्। "तत्र तेषु, ध्वजारोहणाय युक्तः सदा भवितव्यम्। कस्य हेतोः एषा घटना? सत्यम् एव वक्तव्यम्। अस्माकं कर्माणि अद्भुतानि लोकेषु।" "सदा दुष्कृत्यनिष्ठः, सर्वभूतनाशे रममाणः। गोघ्नः, ब्राह्मणघ्नः, चौरः, सर्वजीवनाशे प्रवृत्तः। एवं स्थितः, कियन्तं कालं अहं निहतः नाभवम्, हे महर्षे? सदा मांसभक्षी, पथिकानाम् अपि धनं हरन्। एकदा, क्षुधया क्लान्तः, ग्रीष्मतापेन दग्धः, तृषया पीडितः। तत्र समीपे महत् सरः आसीत्, हंसकादम्बसमाकुलम्। तत्र जलं पीत्वा, तीरस्थः, श्रान्तिः मम निवृत्ता। विष्णोः भग्नमन्दिरे, अहं स्वशरणं कृतवान्। पत्रैः, तृणैः, काष्ठैः, यथायोग्यं कुटीरं निर्मितवान्। तत्र शिकाररूपेण, विविधानि पशून् हत्वा जीवितम्।" "ततः सा धर्मवती, विंध्यदेशे जाता, आगता। स्वजनैः त्यक्ता, दुःखिता, तनुः कृशा, वृद्धा च आसीत्। दैवयोगेन, सा एकाकिनी, विपिनम् अनवस्थितम् विचरन्ती आगता। तां दुःखार्तां दृष्ट्वा, मम हृदये महती दया उत्पन्ना। हे ब्राह्मण, सा यदा भ्रमणक्लान्ता अभवत्, तदा अहं तां पप्रच्छम्।" "अहं काकः नास्मि, शिकारकुलजः अस्मि। सदा परधनं हरन्, दूषितवाक्यं वदन्। किञ्चित्कालं, पतिना पोषिता, लोकैः निन्दिता आसीत्।