यः सहस्रशः कल्पानां हरिसदृशत्वं प्राप्नोति, तस्यापि सर्वेऽपि अन्ये महान् पापकोटिभ्यः विमुक्ताः भवन्ति। कर्तुः सर्वाणि पापानि अर्धक्षणे विसृज्यन्ति। स बुद्धिमान् राजा देवयानं मार्गं गत्वा स्वर्गं आरोहति। तव ध्वजधारणस्य कर्म सर्वेषु श्रेष्ठतमं उक्तम्। तस्य कर्माणि उक्तानि; विस्तरेण मां उपदिश। ब्रह्मणा मम उक्तं, सर्वपापनाशनं इति। स सोमवंशे जातः, तेजस्वी, सत्पद्वीपस्य एकाधिपः। सर्वमङ्गलचिह्नैः युक्तः, सर्वधनैः भूषितः। स हरिभक्तजनान् अहंकाररहितः सेवितवान्। सर्वसत्त्वहिते निरतः, शान्तः, कृतज्ञः, कीर्तिमान् च। तस्य पत्नी पतिसंयुक्ता, पत्युः प्राणवत्, सत्यनिष्ठा, ऋजु, सदा सत्यव्रता, हे मुने। तौ कुलस्मृतौ, महाभाग्ययुक्तौ, सत्यवक्ता, धर्मनिष्ठौ च। तौ असंख्येय सरांसि, उद्यानानि, वनानि च निर्मितवन्तौ। सा नृत्यन्ती, परमसन्तुष्टा, रम्या, मधुरगीतयुक्ता। सा सुन्दरं विस्तीर्णं ध्वजं उत्तोलयति। देवाः अपि तस्याः उत्तमं मनः बुद्धिं सदा स्तुवन्ति। विब्हाण्डकः बहुभिः शिष्यैः सह दृष्टुम् उत्सुकः आगच्छत्। स स्वपत्नीजनसमेतः बहुलैः जनैः तं साक्षात्कर्तुं निर्गतः। स न्यूनासने उपविश्य, अञ्जलिं कृत्वा, मुनिं सम्बोधयत्। सत्संगः पुण्यजनानां देवेष्वपि हर्षदायकः इति साधवः स्तुवन्ति। तत्र शक्तिः, कीर्तिः, धनं, पुत्राः उत्पद्यन्ति इति बुद्धिमन्तः वदन्ति। यत्र पुण्यजनाः महाकृपाकर्माणि कुर्वन्ति, हे प्रभो। स सर्वतीर्थस्नातः इव, शुद्धात्मा भवति—नात्र संशयः। आज्ञापय, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, किं ते प्रीत्यर्थं करवाणी। स हस्तेन स्पृशन्, स्नेहेन, परमसन्तुष्टः, तं उक्तवान्। विनयशीलः, सम्मानशीलः, अस्मिन्लोके बहून् लाभान् प्राप्नोति। विनयेन, मनुष्यः महात्मनां दुर्लभं वस्तु अपि प्राप्नोति। सर्वदा तव कल्याणं अस्तु; यद् अहं पृच्छामि, तत् वद। तेषु ध्वजोत्थाने सदा सज्जः भवितव्यः। कस्य हेतोः एषा घटना? यथार्थं वक्तव्यं। अस्माकं कर्माणि लोकेषु अद्भुतानि। सदा दुष्टकर्मनिष्ठः, सर्वसत्त्वनाशे रममाणः। गोघ्नः, ब्राह्मणघ्नः, चौरः, सर्वसत्त्वविनाशे तल्लः। एवं स्थितः, कियत्कालं अहं न पतितः, हे महर्षे? सदा पशुमांसभक्षः, यात्रिकचौर्ये अपि तल्लः। एकदा, क्षुधया क्लान्तः, ग्रीष्मदाहेन दग्धः, तृष्णया पीडितः। तत्र महत् सरोऽस्ति, हंसकादंबयुक्तम्। तत्र जलं पित्वा, तीरस्थे विश्रान्तिं प्राप्य। विष्णोः भग्नमन्दिरे, तत्र आत्मनः आश्रयस्थानं कृतवान्।