सर्वव्यापकः स भगवान् विष्णुः, येन पण्डितैः ज्ञायते, स मे प्रसन्नो भवतु। द्वारयोरपि निमित्तेन पुनः सम्पूजितः स एव विष्णुः मयि सदा प्रसीदतु। पन्थानं प्रदातृ, यं समग्रं जगत् अन्वेष्टुमिच्छति, तं विष्णुं सदा नमामि, स मे कृपां करोतु। येन देवाः पूज्यन्ते, स विष्णुः मम परं मंगलं ददातु। गुणातीतः सन् सर्वगुणाश्रयः स विष्णुः, मयि सदा दयां कुर्यात्। एवं विष्णोः सम्पूजनानन्तरं, आचार्यं वस्त्रादिभिः दानैः सन्मानयेत्। पुत्रमाता-पत्नीसहितः स्वयम् आत्मनश्च बन्धुभिः सह तद् आचार्यपूजनं समाचरेत्। एतस्य पुण्यस्य फलम् अहं ते कथयिष्यामि, सāvadhānam् शृणु। यथा पापजालानि विनश्यन्ति, नात्र संशयः। विष्णोः मन्दिरे ध्वजारोहणेन सर्वपापात् विमुक्तिर्भवति। यावन्ति सहस्रयुगानि, तावन्ति कालानि हरिसदृशत्वं लभ्यते। अन्येऽपि सर्वे महापापकोटिभ्यः विमुच्यन्ते। कर्तुः सर्वपापानि क्षणार्धेनैव व्यपगतानि भवन्ति। स बुद्धिमान् राजा देवयानं मार्गम् आसाद्य स्वर्गं याति। एवं ध्वजारोहणस्य श्रेष्ठतमं कर्म त्वया वर्णितम्। तस्य कर्मणः विवरणं श्रुत्वा, विस्तरेण मां उपदिश। एतद् ब्रह्मणा मम उक्तं, सर्वपापनाशनं यत्। स सोमवंशे जातः, श्रीमान्, एक एव सत्तद्वीपपतिः। सर्वलक्षणसम्पन्नः, सर्वविभूषाभिः शोभितः। स हरिभक्तजनसेवायाम् अहंकाररहितः। सर्वभूतहिते समर्पितः, शान्तः, कृतज्ञः, कीर्तिमान्। तस्य पत्न्यपि पतिसंयुक्ता, तं प्राणवत् मन्यमाना, ऋजु, सत्यनिष्ठा च आसीत्। ते कुलस्मरणशीलाः, महाभाग्ययुक्ताः, सत्यवादिनः, धर्मनिष्ठाश्च। ताभ्यां अनन्तानि तडागवनानि उद्यानानि च निर्मितानि। सा नृत्यन्ती, परमसन्तुष्टा, रम्या, मधुरगीतगानपरायणा च आसीत्। सा रमणीयं विस्तीर्णं ध्वजं समुन्नयति स्म। देवाः अपि तस्याः उत्तमं मनः प्रज्ञां च सदा स्तुवन्ति स्म। तत्र विबाण्डकः बहुभिः शिष्यैः सह द्रष्टुम् आगतः। तदा स राजा, भार्यया प्रजया च सह, बहुजनसमेतः, तं सन्तुष्ट्या प्रगच्छत्। स न्यूनासने उपविष्टः, कृताञ्जलिः, मुनिम् इदं वाक्यम् उवाच। साधुसङ्गमः पुण्यः, देवैरपि वन्दनीयः, इति धर्मिष्ठाः स्तुवन्ति। यत्र साधवः दयामयं महत्कर्म कुर्वन्ति, तत्र तेजः, कीर्तिः, धनं, पुत्राश्च जायन्ते, इति पण्डिताः वदन्ति। यः सन्तः तत्र तिष्ठति, स सर्वतीर्थस्नातः इव, शुद्धात्मा भवति, अस्य विषये न संशयः। तस्मात् ब्राह्मणश्रेष्ठ, आज्ञापय – किं ते प्रीयतामिति कर्तुं शक्यम्? स मुनिः, हस्तेन स्पृशन्, स्नेहेन च वदनः, अत्यन्तं तुष्टः तम् उवाच। विनयशीलः, नम्रः च, इह लोके बहून् शुभान् लाभान् प्राप्नोति। विनयेन, मनुष्यः महात्मभिः दुर्लभं वस्तु अपि प्राप्नोति। तव सदा कल्याणं भवतु; अद्य वद, यत् अहं त्वां पृच्छामि। तेषु मध्ये त्वं सदा ध्वजारोहणाय सिद्धः भव। एवं स धर्मनिष्ठः राजा, भगवत् विष्णोः ध्वजारोहणादिना, आचार्यपूजनपूर्वकं, सर्वजनहिताय, सर्वपापविनाशनाय, स्वधर्मे स्थितः, ब्रह्मर्षेः सन्देशानुसारं, सर्वलोकस्य कल्याणं साधयामास।