प्रथमं तु सः पुरुषसूक्तं विष्णोः स्तोत्राणि च ईरावतीं च पठेत्। ततः ब्राह्मणः सोमं गावं च उषसं च समर्पयेत्। रात्रौ च शुद्धे हरिसन्निधौ जागरणं कुर्यात्। यथापूर्वं गन्धपुष्पादिभिः क्रमशः देवतां सम्पूजयेत्तथा। नृत्यगीतपाठनैः विष्णोः मन्दिरे ध्वजस्य अधः कालं यापयेत्। हे ब्राह्मण, ध्वजः दृढं स्थाप्य यष्ट्या संयोज्य प्रतिष्ठाप्यः। अन्नभक्ष्यचोष्यादिभिः हरिं सम्यक् पूजयेत्। प्रदक्षिणं कृत्वा एषं स्तोत्रं पठेत्। "नमस्ते हृषीकेश महापुरुष पुरातन। केशवे शरणं यामि यस्मिन् प्रलयः स्वयमेव भवति। योगिनः तम् न पश्यन्ति, ज्ञानरूपिणं तस्मै नमः। पृथिवी पदं अभवत् यस्य, विश्वरूपिणं तस्मै नमः। येन ऋक्सामयजूंषि सन्ति, ब्रह्मस्वरूपिणं तस्मै नमः। यस्य ऊरुभ्यां वैश्याः जाताः, पादयोः शूद्रः समुत्पन्नः। शुद्धः निर्मलः नित्यः निष्कलुषः च यस्य स्वभावः। भक्तप्रियं भक्त्या लभ्यं विष्णुं नमामि। सूक्ष्मस्थूलयोः कारणं यस्य, सर्वतोमुखं तस्मै नमः। निर्गुणं परमं सूक्ष्मं पुनः पुनः नमामि। योगेश्वरैः सर्वकारणं इति कथ्यते यः। स निर्गुणः परमात्मा विष्णुः मयि प्रसादं करोतु। स सर्वव्यापी विदुषां ज्ञेयः विष्णुः मयि प्रसादं करोतु। द्वारयोर् अर्थे पुनः आहूयमानः विष्णुः मम अनुकूलः अस्तु। मार्गदायिन् विश्वेन अभिपूज्यः विष्णुः मयि प्रसादं करोतु। देवैः पूज्यमानः विष्णुः मयि प्रसादं करोतु। गुणातीतः गुणाश्रयः विष्णुः मयि प्रसादं करोतु।" अनन्तरं आचार्यं द्रव्यवस्त्रादिभिः सम्पूजयेत्। पुत्रमाता भार्यादिभिः सह आत्मानं बान्धवान् च सम्पूजयेत्। ततः अहं ते पुण्यस्य फलं वदामि, शृणु। यथा पापजालानि नश्यन्ति, नात्र संशयः। विष्णोः मन्दिरे ध्वजारोहणात् सर्वपापैः विमुच्यते। यावन्ति सहस्रयुगानि, तावन्ति हरिसदृशत्वं प्राप्नोति। अन्येऽपि सर्वे महापापकोटिभ्यः विमुच्यन्ते। कर्तुः सर्वपापानि अर्धक्षणे विनश्यन्ति। सः बुद्धिमान् राजा देवयानं मार्गं गत्वा स्वर्गं याति। एवं ध्वजारोहणं सर्वकर्मसु श्रेष्ठतमं इति त्वया उक्तम्। तस्य कर्माणि अपि त्वया उक्तानि; विस्तारतः मां उपदिश। एष धर्मो ब्रह्मणा मम उक्तः, सर्वपापनाशनः। सः चन्द्रवंशे जातः, कीर्तिमान्, सप्तद्वीपस्यैकपतिः। सर्वलक्षणसम्पन्नः सर्वविभूषितः च आसीत्। हरिभक्तजनसेवी अहंकाररहितश्च आसीत्।