पूर्वदिशं प्रेक्ष्य, चन्द्रमसं पश्यन्, नारद, तत्र स्थित्वा भक्त्या रोहिणीपतिं लक्ष्मीभ्रातरं प्रणमति स्म। ततो यः स्वेन्द्रियाणि निगृह्य, शुद्धचित्तः, पाखण्डिनां सङ्गं परिहृत्य, यथाशक्ति यथामति च देवतां पुनः पूजयेत्। सः स्वबान्धवैः सेवकैः अन्यैः च सह, वाक्संयमं कुर्वन्, सह भोजनं कुर्यात्। अनन्तरं, दोषरहितं नारायणं भक्त्या सम्यक् पूजयेत्। ततः समाप्य विधिं, तस्य विधानं वक्ष्यामि। पुष्पमालाभिः भूषितं, छत्रध्वजैः शोभितं, दर्पणचामरकलशैः परिवृतं कृत्वा, तदुपरि जलपूर्णं घटं स्थापयेत्, द्विजश्रेष्ठ। तस्योपरि लक्ष्मीनारायणस्य प्रतिमां स्थापयेत्। ततो भक्त्या, यथाशक्ति, नैवेद्यभक्ष्यहविषा च सम्यक् पूजयेत्। अनन्तरं, प्रभाते दिने, विधिपूर्वकं विष्णोः पूजनं यथापूर्वं कुर्यात्। ब्राह्मणान् यथाशक्ति, श्रद्धया, संयमेन च तर्पयेत्। ध्वजारोहणसमये यथाविधि हवनं कृत्स्नं कुर्वीत। अत्र सः पुत्रैः पत्न्या पौत्रैः च सह महाभोगान् अन्वभुञ्जानः, विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति, यत् योगिभिः अपि दुष्प्रापम्। एष धर्मः सर्वपापक्षयकरः, पुण्यदायकः, विष्णोः प्रीतिकरः च। ब्रह्मादिभिः अपि पूजितः—किं बहुना? एतस्य फलं ध्वजारोहणस्य तुल्यम्। अथवा तुलसीसेवा वा, शिवलिङ्गस्य पूजनं वा, ध्वजारोपणाख्यं कर्म सर्वपापविनाशनं भवति। अथ तानि सर्वाणि कर्माणि वर्णयिष्यामि, शृणु। प्रथमं दन्तधावनपूर्वकं सम्यक् स्नानं कुर्यात्। शुद्धवस्त्राणि धारयित्वा, शुचिः सन्, नारायणस्य पुरतः ब्राह्मणः तिष्ठेत्। नित्यकर्माणि कृत्वा, विष्णोः पूजनं ततः कुर्यात्। ध्वजारोहणसमये नान्दीश्राद्धं न कुर्यात्। ततः सूर्यं, गरुडं, चन्द्रमसं च पूजयेत्, विशेषतः हरिद्रा, द्राक्षा, सुरभ्यङ्गन, श्वेतपुष्पैः च। गृहस्थाने घटं स्थापयित्वा, घृतादीनां विभागं क्रमशः विधायेत्। प्रथमं पुरुषसूक्तं, विष्णोः स्तोत्राणि, ईरावतीं च पठेत्। ततः सोमं, गावम्, उषसं च ब्राह्मणः समर्पयेत्। रात्रौ, हरिसन्निधौ, जागरणं कुर्यात्। गन्धपुष्पादिभिः यथापूर्वं देवतां विधिना पूजयेत्। नृत्यगीतपाठैः विष्णोः मन्दिरे, ध्वजस्य अधः, समयं यापयेत्। ब्राह्मण, दृढं काष्ठसंयुक्तं ध्वजं स्थापयेत्। ततः भोज्यचर्व्याद्युपहारैः हरिं पूजयेत्। प्रदक्षिणं कृत्वा, एतत् स्तोत्रं जपेत्—"नमस्ते हृषीकेश महापुरुष पुरातन।" "यत्र प्रलयः अपि जायते, तं केशवं शरणं प्रपद्ये।