पूर्वसञ्चितसुकृतैः जनाः तस्य सहवासं प्राप्नुवन्ति। य एव तु सन्तः, ते कामादिदोषविवर्जिताः, जगतः उपदेशकाः भवन्ति। यदि सः सहवासः लभ्यते, तर्हि तदपि पूर्वजन्मार्जितपुण्यफलं ज्ञेयम्। सत्सङ्गः तस्यैव भवति, नान्यथा। सन्तः हि उत्तमवाक्समूहरूपिणः, नित्यं अन्तःकारणतिमिरं नाशयन्ति। येषां संगः लभ्यते, तेषां शान्तिः शाश्वती भवति। तत्सर्वं यथार्थतः वद, तेषां लोकस्वरूपं किं? त्वमेव तद्वर्णने समर्थः, त्वत्तः श्रेष्ठो नास्ति कश्चन। यं भगवाञ् जगन्नाथः योगनिद्राविमुक्तं संबोधितवान्, स एव स्वस्वरूपधारी शिवब्रह्मा जगत्कर्ता। यदा जगत् एकसागररूपं जातम्, चलाचलनाशात् सर्वं विनष्टम्, तदा अनन्तपद्मसम्भूतशरीररूपविभूषितः स देवः, अणोरणीयान् ब्रह्माण्डस्य संकोचविकासकर्ता च, तत्र स्थितः मार्कण्डेयः महात्मनः लीलां ददर्श। श्रुतमस्ति, पूर्वं केवलं हरिरेव अवशिष्टः। सर्वं हरिणा ग्रसिते, स एव किमर्थं शेषः अभवत्? कः जनः हरिगुणामृतपानं कर्तुं आलस्यं कुर्यात्? शालग्रामे पुण्ये महती तपः स महान् तपस्वी अचरत्। स उपवासयुक्तः, क्षमासम्पन्नः, सत्यवादी, जितेन्द्रियः, आत्मसंयमी, सर्वभूतहिते रतः, परं तपः अकरोत्। ते परमेश्वरं निर्मलं नारायणं शरणं गताः। देवानां नाथं पद्मनाभं जगद्गुरुं प्रशशंसुः। "भगवन्, मृकण्डुतपसा भीताः शरणागतान् अस्मान् रक्ष। जयस्ते विश्वरूपाय, जयस्ते ब्रह्माण्डकारणाय। नमो लोकनाथाय, नमः साक्षिणे लोकानाम्। नमस्ते ध्यानरूपाय, नमस्ते ध्यानफलाय। नमः पृथ्व्यादिमूर्तये, नमः चैतन्यरूपिणे। नमोऽनन्तरूपाय, स्वस्वरूपाय, निराकाराय। पुनः पुनः नमः कृष्णाय, नमो गोविन्दाय लोकहिताय। नमः सूर्यादिरूपाय, हविर्दत्तश्राद्धाद्युपभोजिने। पुनः पुनः नमः स्मार्तक्लेशविनाशिने।" स चक्रपाणिः शङ्खगदाधरः तेषां प्रकटितः। सर्वाभरणभूषितः, श्रीवत्सलाञ्छितवक्षाः, श्रेष्ठैः मुनिभिः स्तुतः, प्रमुखैः पार्षदैः परिवृतः। हर्षगौरवयुक्ताः, अष्टाङ्गप्रणिपातेन तं नत्वा स्तुतवन्तः। स प्रसन्नः इन्द्रमुख्यैः नम्रैः देवैः सह भाषितवान्। "सः महायशस्वी सञ्ज्ञानी ऋषिः, हे देवाः, युष्मान् न बाधते। सर्वथा उत्तमाः देवाः अन्यं न बाधन्ति, स्वप्नेऽपि न। आत्मरक्षणं कृत्वा एव अन्ये द्वेषः कथं स्याद् बुद्धिमतः? सज्जनः कथं अन्येन सह क्रीडां वा हिंसां वा कर्तुं समर्थः?