ततः स ऋषिसत्तमः विष्णुभक्तः सन्मानदः सन्, तत्र स्थितः, सम्यक् उदाहरति—“भवतः विष्णुभक्तत्वं विदितं मम; अतः त्वं मे कथय, पुनः पुनः शार्ङ्गधनुषः कृत्यानि पृच्छामि। येन हरिः तुष्यति, तस्मै सः अभयं ददाति। तस्मिन् लोकेऽस्मिन् परत्र च सुखं जायते, तस्य तपः वृद्धिं गच्छति। महर्षयः वदन्ति, त एव परमं पदं प्राप्नुवन्ति। आस्तिक्ययुक्तः नरः उपवास्य सम्यक् पूजां कुर्यात्—गन्धैः, पुष्पैः, अक्षतैः, धूपैः, दीपैः, यथोचितैः नैवेद्यैः च। ‘नमः केशवाय’ इति विष्णुं पूजयेत्। ग्रामस्य समीपे देवालये रात्रौ जागरणं कुर्यात्। गीतैः, वाद्यैः, नैवेद्यैः, फलैः, भोज्यैः च केशवं सम्पूजयेत्। प्रातः पुनः उत्तिष्ठ्य नियतं कर्म आचरितव्यं। क्षीरसर्पिर्मिश्रितं पायसं नारिकेलफलयुतं च नैवेद्यं दद्यात्। केशवः केशिनाशनः दिव्यः सर्वसमृद्धिं ददाति। ततः शक्त्या ब्राह्मणान् बान्धवैः सह भोजयेत्। एवं यः भक्त्या केशवस्य उत्तमां पूजां करोति—पौषमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवास्य—देवतायाः क्षीराभिषेकं कृत्वा पायसं नैवेद्यं दद्यात्। धूपैः, दीपैः, नैवेद्यैः, गन्धैः, सुगन्धिपुष्पैः च पूजयेत्। सर्पिर्भिक्तं पक्तोदनं ब्राह्मणाय दद्यात्। पक्तोदनदानात् नारायणः तुष्यति। शक्त्या द्विजान् भोजयेत्, बान्धवैः सह स्वयं चाश्नीयात्। सः अग्निष्टोमाष्टकस्य पूर्णं फलम् आप्नोति। ‘नमः माधवाय’ इति मन्त्रम् उच्चार्य अष्टगवां सर्पिर्हविः जुहोति। पुष्पैः, गन्धैः, अक्षतैः, एकचित्तः पूजयेत्। प्रातःकृत्यं समाप्त्य पुनः माधवं पूजयेत्। दानैः, वसनैः, सर्वपापक्षयाय। तिलानां महादानं कृत्वा सर्वकामान् लभते। शक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, माधवम् ईश्वरं स्मरन्। वाजपेयशतस्य फलम् आप्नोति। व्रती ‘नमो गोविन्दाय ते’ इति पूजयेत्। शुद्धभावेन प्रथमं विधिवत् क्षीराभिषेकं गोविन्दस्य कुर्यात्। प्रातःकृत्यं समाप्त्य पुनः गोविन्दं पूजयेत्—‘नमो गोविन्दाय सर्वेशाय गोपीप्रियाय’ इति। एवं सम्यग्व्रतम् आचर्य सर्वपापैः विमुक्तः भवति। चैत्रमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवास्य—विधिवत् शक्त्या विष्णोः क्षीराभिषेकं कुर्यात्। रात्रौ जागरणं कृत्वा पूर्ववत् पूजां कुर्यात्। मधुसर्पिस्तिलमिश्रितं शताष्टकृत्याहुतिं दद्यात्। महाविष्णुः प्राणरूपः प्राणदः सर्वप्रियः। एवं भक्त्या कृत्वा नरः सर्वपापैः विमुक्तो भवति।