यः कश्चिद् एतत् शृणोति वा पठति वा, गङ्गास्नानस्य पुण्यम् अवाप्नोति। स विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति, यतः पुनरावृत्तिर्नास्ति। गङ्गायाः परमं यशः सर्वपापप्रणाशनं पूर्वं कीर्तितम्। ततः, सूत, त्वं पुनः सानकादिभ्यः किं पृष्टवान्? यत् पृष्टं तदहं यथावत् कथयामि। श्रुत्वा ब्रह्मपुत्रः सानकः पुनः सस्नेहम् इदम् अपृच्छत्— “दयालो मुने, त्वत्तः अहं पापनाशिन्याः गङ्गायाः माहात्म्यं श्रोतुम् इच्छामि। नानाशास्त्राणि शुद्धचित्तं मनः न जाग्रयन्ति। या भगवती भक्तानां सेवायाम् अपि मोक्षमपि दासीव जानाति, सा दयया भक्तिं प्रयच्छति। भक्तसेवायां महत् प्रयासं दृष्ट्वा, विरलः कश्चिद् भक्तियोगं लभते। तस्मात् हे मुने, त्वं विष्णोर्भक्तः, मानदः, तद् उद्घोषय। पुनः पुनः शार्ङ्गधन्वनः कर्माणि पृच्छामि। येन हरिः तुष्यति, तस्मै सः अभयं ददाति। तस्य इह च परत्र च सुखम् उदेति, तपांसि च वर्धन्ते। महर्षयः वदन्ति ते परमं धाम प्राप्नुवन्ति।” “नरः उपवास्य श्रद्धया यथाविधि पूजयेत्। गन्धैः पुष्पैः अक्षतैः धूपदीपैः चोपयुक्तैः नैवेद्यैः विष्णुं सम्पूजयेत्, ‘नमः केशवाय’ इति। रात्रौ ग्राममन्दिरस्य समीपे जागरणं कुर्यात्। गीतवाद्योपचारेण, नैवेद्यैः फलभोज्यैः च केशवं सम्पूजयेत्। प्रातः पुनः उत्ताय कृत्यं कुर्यात्। घृतयुक्तं पायसं नारिकेलफलसहितं निवेदयेत्। केशवः केशिनाशनः देवः सर्वसमृद्धिं ददाति। अनन्तरं स्वशक्त्या ब्राह्मणान् बान्धवैः सहितान् भोजयेत्। एवं भक्त्या यः केशवस्य उत्तमां पूजां करोति, पौषमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवास्य, देवतां क्षीराभिषेकं कृत्वा पायसं नैवेद्यं दद्यात्। धूपदीपोपहारैः सुरभिद्रव्यैः सुमनसः च सम्पूजयेत्। घृतसिक्तं सिद्धान्नं ब्राह्मणाय दद्यात्। सिद्धान्नदानात् नारायणः तुष्यति। यथाशक्ति द्विजान् भोजयेत्, स्वजनैः सह भुञ्जीत। स अग्निष्टोमाष्टकयोः पूर्णं फलम् आप्नोति। ‘नमो माधवाय’ इति जप्त्वा, अष्टविधं घृताहुतिं दद्यात्। पुष्पैः गन्धैः अक्षतैः च एकचित्तः सम्पूजयेत्। कृतप्रातःकृत्यः पुनः माधवं सम्पूजयेत्। दानवस्त्रैः सर्वपापक्षयाय। तिलमहादानेन सर्वान् कामान् प्राप्नुयात्। शक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, माधवम् एव स्मरन्। स शतवाजपेयस्य फलम् आप्नोति। व्रती ‘नमो गोविन्दाय’ इति सम्पूजयेत्।