शिवः तेषां च मोक्षं दत्त्वा तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। ततः गङ्गा समस्तं जगत् पावयन्ती भगीरथस्य पृष्ठतः ससार। सा त्रिषु लोकेषु भागीरथीति ख्यातिं प्राप्तवती, हे मुनिवर। सा परमा नदी गङ्गा तं देशं प्लावयामास। तस्मिन्नेव क्षणे ये नरकं पतिताः सन्ति, ते पापात् विमुक्ताः उद्धृताः अभवन्। गङ्गाजलेन स्नात्वा, तेन तैः पूजिता अभवन्। सः भगिरथः तान् सम्यक् प्रणम्य सम्पूज्य हर्षपूर्णहृदयः तान् इदं वचनमुवाच— "विमुक्ताः भवन्तः दिव्येन रथेन विष्णोर्लोकं यान्तु।" ततः ते दिव्यशरीराणि प्राप्य विष्णोर्लोकं प्राप्तवन्तः। सा गङ्गा महापातकनाशिनी सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धा अभवत्। यः कश्चन एतत् पठति वा शृणोति वा, स गङ्गास्नानस्य पुण्यं प्राप्नोति। स च विष्णोर्लोकं याति, यतः पुनरागमनं नास्ति। एवं गङ्गायाः परमा महिमा सर्वपापनाशिनी प्रोक्ता। ततः, हे सूत, त्वं पुनः किम् उत्तमं मुनिं सनकम् अपृच्छः? यदपि पुनः पृष्टं, तदहं यथावत् कीर्तयिष्यामि। श्रुत्वा ब्रह्मपुत्रः पुनः विनयपूर्वकं पप्रच्छ— "हे दयासिन्धो मुनिवर, त्वत्तः पापनाशिन्याः गङ्गायाः माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि। नानाशास्त्राणि चित्तं विशुद्धं न प्रबोधयन्ति। सा दयालुः भक्तान् पूजयतः भक्तिं ददाति; तस्यै मोक्षः सेवक इव प्रसिद्धः। भक्तजनसेवायाम् अतीव यत्नः कृतः सति, दुर्लभा भक्तियोगः। तस्मात्, हे विष्णुभक्त श्रेष्ठ, हे मानद, तद्वद। पुनः पुनः शार्ङ्गधन्विनः कर्माणि पृच्छामि। येषां हरी तुष्टः, तेषां निर्भयता दत्ता। तस्मिन्सुखं लोकेऽस्मिन् परत्र च जायते, तपांसि च वर्धन्ते। महर्षयः वदन्ति— ते परमं पदं यान्ति।" "मनुष्यः उपवास्य श्रद्धया सम्यक् पूजनं कुर्यात्। गन्धैः पुष्पैः अक्षतैः धूपदीपैः च यथाशक्ति नैवेद्यैः च। विष्णुं पूजयेत्— 'नमस्ते केशव' इति। रात्रौ ग्राममन्दिरस्य समीपे जागरणं कुर्यात्। गीतवाद्यनृत्यैः नैवेद्यैः फलभक्ष्यैः च केशवं पूजयेत्। प्रातः पुनः उत्थाय विधिवत् कर्माणि कुर्यात्। पायसं तुप्तेन सह नारिकेलफलयुतं निवेदयेत्। केशवः केशिनाशनः सर्वसम्पदं ददाति। अनन्तरं ब्राह्मणान् बान्धवैः सह शक्त्यनुसारं भोजयेत्।" "एवं यो जनः भक्त्या केशवस्य उत्तमं पूजनं करोति— पौषमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां उपवास्य— देवतायाः क्षीराभिषेकं कुर्यात्, पायसं नैवेद्यं निवेदयेत्। धूपदीपैः नैवेद्यैः गन्धैः सुरभिपुष्पैः च पूजयेत्। सर्पिषा युक्तं पक्तोदनं ब्राह्मणाय दद्यात्। पक्तोदनदानात् नारायणः तुष्टः भवति।