निश्चलानि चलानि च, महानि च लघूनि च, अव्यक्तं व्यक्तमेव च, प्राणिनः स्थावराः च, सर्वं तस्यैव स्वरूपम्। स्वाधीनायैकाय, गुणेषु गुणाय, पुनः पुनः नमः। राज्ञः घोरतपसा सततं निष्कम्पेन च, स भगवान् प्रकटितः। तस्य त्रिणयनः, उदारवपुः, नागोपवीती च अभवत्। गजचर्माम्बरधारी, तस्य पद्मपादौ देवैः पूजितौ। ततः स राजा शीघ्रं उत्त्थाय, संनतकरः शिवस्य पुरतः स्थितवान्। तस्य भक्तिरेव विज्ञाय, शशिशेखरः शङ्करः तम् अपश्यत्। स उवाच— "तव स्तोत्रेण तपसा च अहम् अतिप्रसन्नः।" राजा सञ्जाताञ्जलिः लोकनाथं प्रणम्य प्राह— "मे पितृणां मोक्षाय गङ्गां दातुम् अर्हसि।" शिवः तस्मै उवाच— "मुक्तिः तव तेषां च दत्ता," इति उक्त्वा अन्तर्धानम् अगच्छत्। तदा गङ्गा, भगीरथं अनुगम्य, सकलजगत् पावयन्ती प्रवहिता। सा त्रिषु लोकेषु "भागीरथी" इति विख्याता अभवत्, हे मुनि। सा परम नदी गङ्गा तं देशं आप्लावयन्ती प्रवहिता। तस्मिन्नेव क्षणे, ये नरकपतिताः, ते पापात् विमुक्ताः उद्धृताः। गङ्गाजलेन स्नाताः, तेन सम्मानिताः। तान् सम्यग् अर्चयित्वा, प्रणम्य हृष्टचित्तः उवाच— "मुक्ताः भवन्तः दिव्यरथेन विष्णुलोकं यान्तु।" ततो दिव्यदेहाः भूत्वा, ते विष्णोः लोकं प्राप्तवन्तः। सा गङ्गा, महापातकनाशिनी इति सर्वेषु लोकेषु कीर्तिता अभवत्। यः कश्चित् एतत् पठति वा शृणोति वा, स गङ्गास्नानफलं लभते। स विष्णोलोकं गच्छति, यतः पुनरावृत्तिर्नास्ति। एषा गङ्गायाः परममहिमा पापनाशिनी इति कीर्तिता। ततः, हे सूत, पुनः त्वं किम् उत्तमं सन्नकं प्राज्ञं पप्रच्छः? यद् पुनः पृष्टम्, तत् यथावत् कथयामि। श्रुत्वा, ब्रह्मपुत्रः सन्मार्गेण पुनः पृष्टवान्— "हे दयालो मुनि, त्वत्तः गङ्गायाः माहात्म्यं श्रोतुम् इच्छामि, या पापनाशिनी। नानाशास्त्रवचनानि शुद्धचित्तं मनः न बोधयन्ति। भक्तजनानां सेवानुष्ठानेन सुलभा न स्यात् भक्तियोगः। अतः, हे मुनिश्रेष्ठ, त्वं विष्णुभक्तः मान्यदायकः, तन्मे कथय। पुनः पुनः शार्ङ्गधन्विनः कर्माणि पृच्छामि। येन हरीः तुष्टः, तस्मै निर्भयता दत्ता। स धर्मार्थकामैः सुखी भवति, तपसा च वृद्धिं गच्छति। महर्षयः वदन्ति—ते परमं स्थानं यान्ति।" "मनुष्यः उपवास्य श्रद्धया सम्यक् पूजां कुर्यात्। गन्धैः पुष्पैः अक्षतानां धूपदीपैः च यथोचितैः विष्णुम् अर्चयेत्—'नमस्ते केशव' इति। रात्रौ ग्राममन्दिरस्य समीपे जागरणं कुर्यात्। गीतैः वाद्यैः नैवेद्यैः भोज्यैः च केशवं सम्पूजयेत्।