कर्मात् बहिर्गतः पातितः कथ्यते, स्वधर्मस्य विनियमात् विचलितः च पातितः इति ज्ञेयम्। यः सम्यक् आचरणात् पतितः, सः विद्वान् अपि, अन्यान् न शुद्धयति, द्विजश्रेष्ठ। आचारत्यागिनं नानाप्रकाराः यज्ञाः ब्रह्मपाठः च रक्षन्ति न। सम्यक् आचरणेन मोक्षः लभ्यते; आचरणेन किं न लभ्यते? तथा, हरिभक्तेषु भक्तिः एव कारणं मन्यते। अतः भक्तिः सर्वलोकजननी गीत्यते। भक्तिनिष्ठाः धर्मात्मानः अपि भक्त्याश्रयेणैव जीवन्ति। त्रिषु लोकेषु तस्य तुल्यः न विद्यते, जनन्दपुत्र। तस्य प्रसन्नतया ज्ञानम् उद्भवति; ज्ञानात् मोक्षः प्राप्यते। तस्य संगः जनैः पूर्वसंचितसुकृतैः लभ्यते। रागादिदोषविमुक्ताः ते महात्मानः जगत्त्राता गुरवः भवन्ति। यदि सः संगः लभ्यते, तदा पूर्वजन्मसंचितं पुण्यम् एव ज्ञेयम्। सत्संगः तस्यैव भवति, अन्यथा न। साधवः सत्संगः सदा शुद्धवाक्प्रभा इव, अन्तः तमः निवारयन्ति। तेषां संगिनः शान्तिः नित्यं भवति। तेषां लोकः कः? तत् सर्वं सत्येन वद। त्वमेव तस्य वर्णने समर्थः, त्वत्तः श्रेष्ठः न विद्यते। यं जगदधिपः योगनिद्रायाः विमुक्तं समभाषत्, सः शिवब्राह्मा जगत्कर्ता स्वस्वरूपधारी। यदा जगत् एकसागरं अभवत्, चराचरं सर्वं विनष्टम्। अनंतपद्मसम्भूतशरीररूपैः विभूषितः, सः देवः अत्यन्तसूक्ष्मः, ब्रह्माण्डं प्रसारयन् संहरन् च। तत्र स्थितः मार्कण्डेयः महेश्वरस्य दिव्यलीलां दृष्टवान्। ऋषे, पूर्वं केवलं हरिः शेषः इति श्रुतम्। सर्वं हरेः द्वारा उपयुज्यते, तस्मात् किमर्थं सः शेषः अभवत्? के जनाः हरेः यशसः अमृतपानं आलस्यं कुर्युः? शालग्रामे महातीर्थे सः महातपस्वी तपः अकरोत्। उपवासशीलः, क्षमायुक्तः, सत्यवादी, जितेन्द्रियः च। आत्मसंयमी, सर्वभूतहिते रतः, उत्तमं तपः अकरोत्। ते परमेश्वरं नारायणं निर्लेपं शरणं गच्छन्ति। ते देवाधिदेवं पद्मनाभं जगद्गुरुं स्तुवन्ति। "भगवन्, मृकण्डुतपसा भीतः शरणागतान् रक्ष। जयस्ते विश्वरूपाय! जयस्ते ब्रह्माण्डकारणाय! नमस्ते लोकनाथाय! नमस्ते लोकसाक्षिणे! नमस्ते ध्यानरूपाय! नमस्ते ध्यानफलाय! नमस्ते भूमिसम्भूताय! नमस्ते चैतन्यरूपाय! नमस्ते निराकाराय! स्वस्वरूपाय! बहुरूपाय! पुनः पुनः नमः कृष्णाय, गोविन्दाय, लोकहिताय। नमस्ते सूर्यादिरूपाय, हविषां पितृयज्ञस्य च ग्रहणाय।" एवं सत्संगस्य, भक्तेः च, परमेश्वरस्य महात्म्यं, ऋषिणां तपः, तथा हरिसंकीर्तनं श्रद्धया, विनयेन, अनुक्रमेण, शुद्धया उपनिबद्धम्।