राजा विस्मितः सञ्जज्ञे, चिन्तयन्—किं कर्तव्यमिति। सत्यं हि, अत्र किञ्चिदपि संशयं न कर्तव्यम्। स भक्त्या सम्पूर्णचित्तः सर्वदेवेशं परमेश्वरं स्तोतुम् आरब्धवान्। स ओंकारस्वरूपं प्रमाणातीतं प्रभुं सम्यक् पूजयामास। स विश्वरूपाय विरूपाक्षाय भीजरूपाय च नमस्कृतवान्। योगेश्वरैः संस्तुतं तं बलवर्धनं प्रणमामि इति स सम्मानम् अकरोत्। नीलकण्ठाय पशुपतये नमः, सृष्टिप्रलयानतिगाय भूतनाथाय च नमः। कपालिनं पाशमुसलधारिणं, पञ्चवक्त्रं क्षेत्रनाथं च नमस्कृतवान्। नानारूपविभूतये निर्गुणाय परमात्मने च नमः। हिरण्यगर्भाय सुवर्णनाथाय च स नमस्कृतवान्। ध्यानमूर्तये ध्यानसाक्षिणे च नमः। येन जगत् चराचरं प्रकाश्यते, स एव परमं तत्त्वं पुरुषं च मेघवृष्टिवत् सम्भूतः। तं सत्यदर्शिभिः प्रकाशकं मानुषचक्षुःसूर्यं च कथयन्ति। मृत्युञ्जयं महेश्वरं परमेष्ठिनं सर्वव्यापिनं च स स्तोतुम् आरब्धवान्। कपर्दिने नमः, नूतनजाताय च नमः। मन्यवे, ईशाय, शीघ्रगाय, यज्ञसूत्राय च नमः। अग्निबीजाय महात्मने नमः। स्थावरजङ्गमं महदल्पं अव्यक्तं व्यक्तं, चेतनाचेतनं च स पूजयामास। स्वतन्त्रायैकाय गुणानां गुणाय पुनः पुनः प्रणमामि। एवं राज्ञः तीव्रनिरन्तरतपसा तुष्टः स भगवान् प्रकटितः। तस्य त्रिणेत्रं दिव्यं रूपं, नागयज्ञोपवीतं च आसीत्। गजचर्माम्बरधारिणं तं देवाः पद्मपदाभ्यां पूजयामासुः। ततः स राजा शीघ्रं समुत्थाय, कृताञ्जलिः शिवस्य पुरतः स्थितः। तस्य भक्तिं विज्ञाय शङ्करः शशिशेखरः प्रसन्नः सञ्जज्ञे। स उवाच—"तव स्तवे तपसा च अहं तुष्टः।" ततः राजा कृताञ्जलिः लोकनाथं सम्बोधयामास—"मम पितृमोक्षाय गङ्गां दातुम् अर्हसि।" तदा शिवः—"मोक्षः तव तेषां च दत्तः"—इत्युक्त्वा अन्तर्धानं जगाम। ततः गङ्गा समग्रं जगत् पावयन्ती भागीरथं अन्वगच्छत्। सा त्रिषु लोकेषु भागीरथीति प्रसिद्धा बभूव, हे मुने। सा परम नदी गङ्गा तं देशं आप्लावयामास। तस्मिन्नेव क्षणे, ये नरकपतिताः, तेनापवित्राः, पातकात् विमुक्ताः, उद्धृताः। गङ्गाजलेन स्नापिताः, तेन पूजिताः। स तान् सम्यक् प्रणम्य पूजयित्वा हृष्टचित्तः सम्बोधितवान्—"विमुक्ताः भवन्तः दिव्यरथमारुह्य विष्णुलोकं यान्तु।" ते दिव्यदेहधारिणः विष्णोर्लोकं प्राप्तवन्तः। सा गङ्गा सर्वेषु लोकेषु महापातकनाशिन्याख्या प्रसिद्धा बभूव।