स राजा दिव्यैः कर्णभूषणैः शोभमानः, पूर्णविकसितपुष्पसमानप्रभया विराजमानः दृष्टः। तस्य वक्षसि श्रीवत्सलाञ्छनं कौस्तुभमणिश्च बभूवतुस्तथा वनमालया विरचितः सुषोभितः। तं दृष्ट्वा राजा विनतमूर्धा भूमौ सस्मार, बारं बारं "कृष्ण कृष्ण" "श्रीकृष्ण" इति उच्चारयन् प्रणनाम। तदा कृपया परिपूर्णः भगवाँस्त्रिजगतां स्रष्टा सन्तुष्टः सन्देशं ददौ—"तव पितृपितामहाः मम लोके आगमिष्यन्ति। तान् स्तुत्वा यं यं कामयसे तत् तत् त्वरया साधयिष्यन्ति। अतः त्वं स्तोत्रैः भगवन्तं पूजय; सः स्तुत्यः, सौख्यप्रदश्च। हे राजन्, त्वया पूजितः सः त्वरया सम्पदं दास्यति।" एवं उक्त्वा परमर्षिः तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्, राजा अपि उत्थाय विस्मितचित्तः सञ्जगाम—"किं करिष्यामि?" इति चिन्तयन्। ततः तस्य वाक्यस्य सत्यत्वं निःसंशयं मनसि स्थापयित्वा, भक्तिपरायणः स सर्वदेवेश्वरं स्तोतुं प्रववृते। स ओंकारस्वरूपं प्रमाणातीतं भगवन्तं पूजयामास। "नमस्ते विश्वरूपाय, विरूपाक्षाय भीमबीजिने। योगिनां नाथा वदन्ति त्वां, बलवर्धनं नमाम्यहम्। नीलकण्ठाय नमः, पशूनां पतये नमः। सृष्टिप्रलयातीताय, भूतानां पतये नमः। कपालहस्ताय, पाशदण्डधराय नमः। पञ्चवक्त्राय देवाय, क्षेत्रपतये नमः। नानारूपविभूतये, निर्गुणाय परात्मने नमः। हिरण्यगर्भाय, सुवर्णपतये नमः। ध्यानरूपाय, ध्यानसाक्षिणे नमः। येन सर्वं जगद्—चलाचलमिदं—दीप्यते। यो मेघवृष्टिवत् परात्परात् पुरुषात् जातः। तत्त्ववित् तम् प्रभास्वरं, मानवचक्षुषां सूर्यं वदन्ति। मृत्युञ्जयं, महादेवं, परमं परेषां, सर्वव्यापिनं नमामि। कपर्दिने नमः, जातवेदसे नमः। मन्यवे, ईशाय, शीघ्राणां पतये, यज्ञसूत्राय नमः। अग्निबीजाय, महात्मने नमः। स्थावरजङ्गमं, महत् क्षुद्रं, अव्यक्तं व्यक्तं, चेतनाचेतनं च। स्वतन्त्रं, एकं, गुणानां गुणं पुनः पुनः नमामि।" एवं राज्ञः दीर्घनिष्ठुरतपसा संतुष्टः स भगवान् प्रादुरभूत्। त्रीणि चक्षूंषि, उन्नतमूर्तिं, नागेन यज्ञोपवीतं वहन्तं ददर्श। गजचर्माम्बरधरं, देवैः पादपद्मयोः पूजितं तम्। तदा राजा शीघ्रं समुत्थाय, कृताञ्जलिः शिवस्य पुरतः स्थित्वा, तस्य भक्तिं विज्ञाय, सोमशेखरः शङ्करः प्रसन्नः सन्ददर्श—"तव स्तोत्रेण तपसा च अहं तुष्टः।" इति। राजा कृताञ्जलिः जगन्नाथं प्रार्थयामास—"तर्हि मे गङ्गां प्रयच्छ, येन मम पितॄणां मोक्षः स्यात्।