सर्वे मनीषिणः तम् स्वभावतः शुद्धम्, पूर्णम्, ज्ञानस्वरूपिणं प्राहुः। तं विश्वरूपिणं, जगदाद्यनाथं, पुरुषोत्तमं वन्दामः। तम् वन्दे वन्दनीयम् पुराणपुरुषं, विष्णुं, मानवधर्मसिद्धये। कालात्मानं, देवाधिपतिं, पुरुषार्थस्वरूपिणं पुनः पुनः वन्दामः। तं आद्यं देवम्, गुणालयं, सर्वशिक्षकम्, अनन्ताश्रयं प्रणमामः। सच्चिदानन्दस्वरूपं, निराकारं, निर्गुणं देवम् वन्दामः। तम् अक्षरं, यज्ञप्रियं, यज्ञकर्तारं, पवित्रतमं प्रणमामः। सः भगवान् तस्य राजर्षेः कर्माणि देवेभ्यः प्रकाशयामास। ततः नारदः तं देशं ययौ यत्र सः राजर्षिः तपस्यन् आसीत्। सर्वलोकगुरुः सः तस्य राज्ञः पुरतः प्रादुरभूत्। सः कनककुण्डलैः भूषितः, पूर्णविकसितपुष्पसन्निभः, श्रीवत्सचिह्नेन कौस्तुभमणिना च शोभितः, वनमालया भूषितः आसीत्। राजा नम्रग्रीवः भूमौ साष्टाङ्गं प्रणिपत्य, 'कृष्ण कृष्ण' 'श्रीकृष्ण' इति पुनः पुनः उच्चैः उच्चारयामास। तदा भगवाँसर्वभूतकर्ता, दयया पूर्णः, इदं वचनम् अब्रवीत्— "तव पितरः मम लोकं आगमिष्यन्ति। तान् स्तुव, यत् इच्छसि तत् शीघ्रं सम्पादयिष्यन्ति। अतः त्वं स्तोत्रैः भगवन्तं पूजय; सः स्तुत्यः, सुखदः च। राजन्, त्वया पूजितः सः साक्षात् श्रियम् दास्यति।" इति उक्त्वा सः श्रेष्ठऋषिः अन्तर्धानम् अगच्छत्, राजा अपि उत्थाय विस्मितः सञ्जातः, "किं करिष्यामि?" इति चिन्तयामास। "एष नूनम् सत्यम्; संदेहः न कर्तव्यः," इति निश्चित्य, भक्त्या परायणः सः सर्वदेवेशं स्तोतुम् आरभत। सः ओंकारसारं, प्रमाणातीतं प्रभुं पूजयामास। "विश्वमूर्तये, विरूपाक्षाय, भीजेशाय नमः। योगाधिपैः यः कीर्त्यते, बलवर्धनाय नमः। नीलकण्ठाय, पशुपतये नमः। सृष्टिप्रलयातीताय, प्रजापतये नमः। कपालहस्ताय, पाशमुद्गरधारिणे नमः। पञ्चवक्त्राय, क्षेत्रपतये नमः। नानारूपवर्णाय, निर्गुणाय, परात्मने नमः। हिरण्यगर्भाय, सुवर्णपतये नमः। ध्यानमूर्तये, ध्यानसाक्षिणे नमः। येन चराचरं विश्वं दीप्तिमान् कृतम्। यो मेघवृष्टिवत् परमात्पुरुषात् जातः। यं तत्त्ववित् प्रकाशकं, मानवनेत्रसूर्यं वदन्ति। मृत्युञ्जयाय, महादेवाय, परेषां पराय, सर्वव्यापिने नमः। कपालिने, तुभ्यं नमः; नवान्तकाय अपि नमः। मन्यवे, ईशाय, शीघ्राणां पतये, यज्ञसूत्राय नमः। अग्निबीजाय, महात्मने नमः।" एवं राजा भक्त्या सम्यक् स्तुत्वा, भगवन्तं पूजयामास।