सः तस्य तपस्याः सिद्धिं सुखं च यथेष्टं प्राप्नुहि, भवतु ते कल्याणम् इति अशंसत्। स तु परमसुखं प्राप्य तपस्यैः वनं प्रविवेश। तत्र नदेश्वराख्ये महातीर्थे अत्यन्तदुष्करं तपः समारब्धवान्। सदा अतिथीन् सत्कृत्य, नित्यं च अग्निहोत्रे सम्यक् प्रवृत्तः आसीत्। पत्रैः पुष्पैः फलैः जलैः च सः त्रिःसन्ध्यं हरिम् अर्चयन् आसीत्। नारायणं देवम् ध्यानपरायणः पतितपत्रभोजी जीवनम् अकरोत्। ततः सः प्राणानपि निरुध्य तपः समारब्धवान्। षष्टिसहस्रवर्षाणि प्राणायामे स्थितः अभवत्। तं दृष्ट्वा सर्वे देवाः अग्निसहिताः पितरश्च भीताः अभवन्। ते देवेशं शरणागतवत्सलम् ईशं स्तुत्वा प्रणेमुः। मुनयः तम् शुद्धस्वभावं पूर्णं विज्ञानमयं च विदुः। तस्मै विश्वरूपाय जगदाद्याधिपाय पुरुषोत्तमाय नमः। तस्मै पूज्याय पुराणपुरुषाय विष्णवे पुरुषार्थसिद्धये नमः। तस्मै कालात्मने देवाधिपतये पुरुषार्थमूर्तये नमः। तस्मै आदिदेवाय गुणनिधये लोकाचार्याय अनन्ताश्रयाय नमः। तस्मै सच्चिदानन्दरूपाय निराकारगुणाय च नमः। तस्मै परमायाक्षराय यज्ञप्रियाय यज्ञकर्त्रे शुद्धाय च नमः। सः परमेश्वरः तस्य राजर्षेः कर्माणि देवेषु प्रकाशयामास। ततः नारदः तत्र यत्र सः राजर्षिः तपस्यन् आसीत्, तं देशं जगाम। सर्वलोकगुरुः सः तस्य राज्ञः पुरतः प्रादुरासीत्। सः दिव्यकुण्डलधारी, पूर्णविकसितपुष्पसन्निभः, श्रीवत्सलाञ्छनः कौस्तुभमणिविभूषितः, वनमाल्यलङ्कृतः आसीत्। तं दृष्ट्वा राजा विनम्रग्रीवः भूमौ साष्टाङ्गं प्रणम्य, 'कृष्ण, कृष्ण, श्रीकृष्ण' इति पुनः पुनः उवाच। तदा भगवतः प्रजापतेः करुणासिन्धोः वाक् अभवत्— “ते पितरः मम लोकं आगमिष्यन्ति। तान् स्तौहि; यत् किञ्चिद् इच्छसि तत् ते साक्षात् साधयिष्यन्ति। अतः स्तोत्रैः ईश्वरं पूजय; सः स्तुत्यः सुखदः च। हे राजन्, त्वया पूजितः सः त्वरितं सम्पदं दास्यति।” एवम् उक्त्वा सः श्रेष्ठऋषिः अन्तर्हितः, राजा अपि उत्थाय विस्मितः सन् चिन्तयामास— “किं करिष्यामि?” सः निश्चित्य, “एतत् नूनं सत्यम्; किञ्चिद् संदेहः न कर्तव्यः” इति मनसि स्थाप्य, भक्तिपरायणः सर्वदेवाधिपतिं स्तोतुम् आरब्धवान्। सः ओंकारस्वरूपं अप्रमेयं प्रभुं पूजयामास। सः उवाच— “विरूपाक्ष विश्वरूप! भीमबीज, नमामि त्वाम्। योगेश्वरैः कीर्तितः, बलवर्द्धन, त्वां वन्दे। नीलकण्ठ, पशुपते, नमः ते। सृष्टिप्रलयानतिगते, भूतेश, नमः। कपालिन्, पाशगदाधर, नमः। पञ्चवक्त्र, क्षेत्रेश, नमः।” एवं सः राजा भगवतः स्तुत्या पूजनं च सम्यक् अकरोत्।