राजन्, मित्रशत्रुषु समत्वं तथा आत्मनिग्रहः अपि—एतानि सर्वाणि पूर्वमेव वर्णितानि, यानि पुरुषस्य तपस्यां सिद्धिं ददाति। अष्टाक्षरः महा-मन्त्रः सर्वपापानि नाशयति, विष्णुम् आनन्दं यच्छति, सर्वसिद्धिं च ददाति। "नमो भगवते वासुदेवाय" इत्येतत् परमं; द्वादशाक्षरस्य लोपे अपि, राजन्, तयोः फलम् एकमेव भवति। शङ्खचक्रधारिणं शान्तं, दुःखरहितं नारायणं, किरीटकुण्डलधारिणं, नानाविभूषण-शोभितं, पीतवस्त्रधरं, देवदानवैरपि पूजितं, अन्तर्यामी ज्ञानस्वरूपं, पूर्णं शाश्वतं च तम्। तस्य ते शुभं भवतु; तपस्यां सिद्धिं, इच्छितं सुखं च प्राप्नुहि। राजर्षिः परमं हर्षं प्राप्य, तपस्यार्थं वनं प्रविष्टः। नदेश्वराख्ये महती तीर्थे, अतीव दुस्तरां तपस्यां अकरोत्। सः सदा अतिथीन् पूजयामास, यज्ञे च नित्यनिष्ठः आसीत्। पत्रैः, पुष्पैः, फलैः, जलैः च हरिं त्रिः प्रतिदिनं पूजितवान्। नारायणं देवम् ध्यानयन्, केवलं पतितपर्णानि भुञ्जन् आसीत्। ततः श्वासं अपि न त्यजन्, तपस्यां आरब्धवान्। षष्टिसहस्रवर्षाणि श्वासधारणे निरतः आसीत्। तं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः अग्निसहिताः पितरः च भयभीताः अभवन्। ते देवाधिदेवम् शरणागतपालकं स्तुत्वा प्रणम्य, तम् शुद्धस्वरूपं, पूर्णं, ज्ञानमूर्तिं विद्वांसः उक्तवन्तः। जगद्रूपं, जगदादिनाथं पुरुषोत्तमं, तं नमः। पुरातनं, विष्णुं, मानव-पुरुषार्थ-प्राप्तये तं नमः। कालात्मानं, देवाधिपं, पुरुषार्थरूपं तं नमः। गुणाधारं, सर्वशिक्षकं, अनन्तशरणं आदिदेवम् तं नमः। सत्-चित्-आनन्दस्वरूपं, निराकारं, निर्गुणं देवम् तं नमः। अक्षरं, यज्ञप्रियं, यज्ञकर्तारं, शुद्धतमं तं नमः। सः देवः तस्य राजर्षेः कर्माणि देवेषु प्रकाशयामास। ततः नारदः तं तपस्विनं राजर्षिं यत्र तपस्यां आचरति तत्र गतः। सर्वलोकगुरुः सः तस्य राज्ञः पुरतः प्रकटितः। सः दमकुण्डलैः भूषितः, पूर्णविकसितपुष्पसमः दीप्तिमान् आसीत्। श्रीवत्सचिह्नं कौस्तुभमणिं च धारयन्, वनमालया शोभितः आसीत्। राजा नम्रग्रीवः भूमौ प्रणम्य, "कृष्ण, कृष्ण, श्रीकृष्ण" इति पुनःपुनः उच्चैः उक्तवान्। सः भगवाँस्सृष्टिकर्ता, करुणया पूर्णः, राजा प्रति उवाच—"ते पूर्वजाः मम लोकं आगमिष्यन्ति। तान् स्तुत्वा, यद् इच्छसि तत् त्वरितं साधयिष्यन्ति। अतः, स्तोत्रैः भगवन्तं पूजय; सः स्तुत्यः, सुखदः च। राजन्, त्वया पूजितः, सः तव धनं शीघ्रं दास्यति।" ततः, उत्तमः ऋषिः अदृश्यः अभवत्, राजा अपि उत्थितः।