स राजा, देशकालादिसम्पत्तिं सम्यक् विज्ञाय, आत्मन्यपि तत्र विरोधाभावं दृष्ट्वा, सर्वेषां प्राणिनां दुःखहेतुम् अभावयति। तद् धर्मानुष्ठाने सहाय्यं करोति, अधर्मस्य तु विरोधं यथावत् उपनयति। धर्माधर्मविवेकी जनः, जनानां इच्छानुसारं यथायोग्यं भाषते। ये लोके द्वेषिणः, मूढाः, कुपथेषु रमन्ते, ते अपि धर्माधर्मविवेकात् वेदमार्गं अनुवर्तन्ते। यद् हरौ भक्तिं जनयति, सत्पुरुषैः च प्रियं मन्यते, तद् एव श्रेयः। सर्वं विश्वं विष्णुरेव; स एव सर्वकारणम्। विष्णुः सर्वदेवतारूपः; तं विधिवत् अहं पूजयामि। विष्णुः सर्वभूतसारः, पूर्णः, नित्यः च। मित्रशत्रुषु समता, आत्मनिग्रहः च, हे राजन्, एते सर्वे वर्णिताः; तपस्याः सिद्धिं मनुष्येभ्यः ददाति। अष्टाक्षरं महा मन्त्रं सर्वपापं नाशयति। विष्णुं प्रमुदितं करोति, सर्वसिद्धिं च प्रयच्छति। "नमो भगवते वासुदेवाय" इति उच्चार्य, तद् परमं फलं। हे राजन्, द्वादशाक्षरे लुप्ते अपि, फलम् एकमेव। शङ्खचक्रधारी, शान्तः, नारायणः, दुःखरहितः, किरीटकुण्डलधारी, नानाभूषणभूषितः, पीतवस्त्रधारी, देवासुरैः पूजितः, अन्तर्यामी, ज्ञानमूर्ति, पूर्णः, नित्यः च भगवान्। तेन तव कल्याणं भवतु; तपसि सिद्धिं, यथेष्टं सुखं च प्राप्नुहि। स राजा, परमं हर्षं प्राप्य, तपस्यार्थं वनं प्रविष्टः। नदेश्वरनाम्नि महती तीर्थे, अतिदुष्करं तपः अकरोत्। सदा अतिथीन् संमान्य, यज्ञे नित्यनिष्ठः आसीत्। पत्रैः, पुष्पैः, फलैः, जलैः च, हरिं त्रिः प्रतिदिनं पूजयामास। नारायणं ध्यायन्, पत्रपातं आहारं कृतवान्। ततः श्वासं अपि निरोध्य, तपः आरब्धवान्। षष्टिसहस्रवर्षाणि, श्वासधारणे तिष्ठन्, तस्मिन् सर्वदेवाः, अग्निः, पितरः च, भीताः अभवन्। ते सर्वे देवाधिदेवम्, शरणागतपालकम्, स्तुत्वा प्रणम्य, तं विशुद्धस्वरूपं, पूर्णं, ज्ञानमयं इति मनीषिणः व्याचष्टे। जगत्स्वरूपं, आदिसर्गपतिं, पुरुषोत्तमं, तं नमामः। पुरातनं पुरुषं, विष्णुं, पुरुषार्थसिद्धये नमामः। कालात्मानं, देवाधिपतिं, पुरुषार्थरूपं तम् नमामः। आद्यं गुणनिधिं, सर्वशिक्षकम्, अनन्ताश्रयम् तम् नमामः। सत्-चित्-आनन्दस्वरूपं, निराकारं, निर्गुणं देवम् नमामः। अक्षरं, यज्ञप्रियं, यज्ञकर्तारं, विशुद्धं तम् नमामः। स भगवान् तस्य राजर्षेः कर्माणि देवेषु प्रकाशयामास। ततः नारदः, यत्र स राजर्षिः तपः आचरन्, तत्र अगच्छत्। सर्वलोकशिक्षकः स राजा समक्षं प्रादुरभूत्।