यो मोक्षकामः स्यात् स हरिं मानवस्वरूपिणं वेदितुं यत्नं कुर्यात्। तत् सर्वं ते कथयिष्यामि, राजश्रेष्ठ, एकाग्रचित्तेन शृणु। सर्वदा सर्वभूतहिताय प्रवर्तितव्यं, कदापि न क्वचित् मिथ्यावाक्यं वक्तव्यम्। शुभां निशिदिवव्रतमाचरेत्, विष्णुं सनातनं स्मरेच्च। द्वादशाक्षरं वा अष्टाक्षरं मन्त्रं जपेत्, तदा परमं श्रेयः प्राप्स्यसि। किं पुनः मिथ्यावाक्यं किम् पापजनलक्षणं, कथं च विष्णोः स्मरणं पूजनं च, इति पृष्टवान् स राजा मुनिं प्राज्ञतमम्। द्वादशाक्षरं मन्त्रं किं स्वरूपमिति अपि पृच्छति। तदा मुनिः प्रशस्य “शोभनं, शोभनं, महाप्राज्ञ, तव बुद्धिः अतीव उत्तमा” इति तमुवाच। यद् यथार्थं भाष्यते, तदेव सत्यम् इति पण्डिताः वदन्ति। देशकालादिसम्बन्धं ज्ञात्वा, स्वयमेव विरोधाभावं दृष्ट्वा, सर्वेषां भूतानां दुःखनिवृत्त्यै तद् वाक्यं भवति। धर्मस्य प्रवृत्त्यर्थं, अधर्मस्य प्रतिषेधाय च तत् सहायकम्। धर्माधर्मविवेकी जनः परेषां इच्छानुसारं वदति। ये तु लोके द्वेषिणः मूढाः च, दुष्पन्थासक्तचित्ताः, ते अपि धर्माधर्मविवेकेन वेदमार्गं अनुवर्तन्ते। यद् हरौ भक्तिं जनयति, साधुभिः च प्रियं भवति, तत् एव श्रेयस्करम्। सर्वं विश्वं विष्णुरेव, स एव सर्वकारणम्। सर्वदेवतारूपो विष्णुः, तं सम्यग्विधिना अहं पूजयामि। सर्वभूतात्मा विष्णुः पूर्णः सनातनः च। मित्रारिपक्षे समत्वं, आत्मसंयमः च, एतानि सर्वाणि उक्तानि, येन तपसः लाभः स्याद् नराणाम्। अष्टाक्षरमहा-मन्त्रः सर्वपापविनाशकः। स विष्णुम् आनन्दयति, सर्वसिद्धिदः च। “ॐ नमो भगवते वासुदेवाय” इति उच्चारणेन परमं फलम् लभ्यते। राजन्, द्वादशाक्षरस्य लोपेऽपि फलम् एकमेव। यः शङ्खचक्रधरः शान्तः नारायणः क्लेशकुत्सितः, किरीटकुण्डलधारी नानाभूषणभूषितः, पीताम्बरधारी, देवासुरैः पूजितः, स भगवान् अन्तर्यामि, ज्ञानमूर्तिः, पूर्णः सनातनः च। सदा ते कल्याणमस्तु; तपस्यां सिद्धिं सुखं च प्राप्नुहि। एवं परमसुखं प्राप्य, स राजा तपोवनं प्रविवेश। नदेश्वराख्ये महती तीर्थे अतिदुस्तरं तपः अकरोत्। सदा अतिथीन् सत्कुर्वन्, नित्यं हव्यकव्ये समाहितः। पत्रपुष्पफलतोयैः स हरिं त्रिसंध्यं पूजयामास। नारायणं ध्यायन्, पत्रभोजनं अकरोत्। ततः श्वासमपि निरुद्ध्य तपः आरब्धवान्। षष्टिसहस्रवर्षाणि प्राणायामे स्थितः। तं दृष्ट्वा सर्वे देवाः अग्निपितृभिः सहिताः भीताः अभवन्। ते सर्वे देवेशं शरणागतवत्सलम् स्तुत्वा प्रणेमुः।